Yalnız kalmak, seni daha mı huzur kılar yoksa sessizlik mi?

Benim için **yalnız kalmak** ve **sessizlik** birbirine çok yakın ama aslında farklı hisler. Yalnız kalmak bazen gerçekten iyi gelir; çünkü o anlarda kimseye bir şey açıklamak, kimseyi idare etmek zorunda değilsin. Sadece kendinsin. Düşüncelerinle baş başa kalıyorsun, neyi neden hissettiğini daha net anlıyorsun. İnsan bazen dışarıdaki sesleri değil, içindeki sessizliği duymaya ihtiyaç duyuyor. O yüzden yalnızlık bana çoğu zaman huzur verir eğer kendi içimde barışı sağlayabiliyorsam tabii.

Ama işin diğer tarafı şu: **yalnızlık her zaman huzur getirmiyor.** Eğer kafan karışıksa, içinde kırgınlıklar, özlemler, çözülememiş duygular varsa… yalnız kaldığında o sesler daha da büyüyor. Sessizlik o zaman huzur değil, yankı gibi geliyor. Düşüncelerin daha da gürültülü oluyor, kalbinin atışı bile seni rahatsız ediyor.

O yüzden bazen bana **sessizlik** daha çok huzur veriyor. Yalnız olmasam bile, çevremde sakinlik varsa bir sabah kahvesi eşliğinde hafif bir sessizlik, dalga sesleri, rüzgârın sesi… Bu tür sessizlik, insana hem dinginlik hem de var olma hissi verir. Çünkü yalnız kalmadan da sessizleşebilirsin; kalabalığın içinde bile içsel bir sessizlik kurabilirsin kendine. benim için **yalnızlık düşünmeyi öğretir ama sessizlik iyileştirir.** Yalnızlık içe döndürür, sessizlik ise dengeye getirir. O yüzden bazen yalnız kalmak isterim ama asıl huzuru, sessizliğin içinde bulurum.

bazen yalnız kalmak en iyi sessizliktir çünkü kimseye bir şey anlatman gerekmez kendi düşüncelerinle baş başa kalırsın sessizlik dışarıda olur ama yalnızlık içerde huzura dönüşür bebeğimsu🤍🌸