İçimi dökebileceğim kimsem yok?

Yaklaşık 6 senedir hayatımda olan ve 2 senedir aynı evde yaşadığım. Evlilik hayalleri kurduğum birisi vardı. Ve uğruna yapmadığım, kendimi düşürmediğim durum kalmadı fakat bunların sonunda evleniriz sandım. Şiddet gördüm, kullanıldım, yok sayıldım sonunda ise köşeye atıldım. Bunca şeye katlandım ve boşuna katlanmışım hepsine katlanmamda ki tek sebep boş olmasındı, emeğim boş olmasın, boşa gitmesin mantığıydı. Çok toksik bi ilişkiydi kabul ediyorum. Burnunu yaptırdım, telefon aldım, borçlarına yardımcı oldum, appla watch falan aldım ve bunları yaparken tek istediğim yanımda olmasıydı. Ve sürekli zaten bi şekilde konuşma kesilip barışıyorduk saçma bir şeye dönüştü ve bende buna seni annene söylücem dedim cünkü annesi beni arayıp kapalı olmadıgım ıcın dinime laf etti bende madem ben dinsizim siz bu kadar dininize düşkünsünüz madem oğlunuzu neden yetiştiremediniz demek istiyordum. Sırf bunu dediğim için 4 gün önce bana sen beni annemle tehtit ettin istemiyorum seni sevmiyorum, zaten görüşmücemizi de söylemiştim dedi ve hadi ordan olup gitti. Ama görüşmeyeceğiz dediği zaman kavgalı oldugumuz bi zamandı ne mana bunu bahane ediyor oluşu. Ve sen beni mutlu et demiştin ettim işte falan dedi. Seviyorum neden dedin dediğimde. Bu kadarı bilmiyorum ağır geldi sanırım. Cünkü her şeye rağmen seviyordum onu. Sevgime karşılık beklemedim ama bu kadar değersizleştirilmek, kullanılıp kenara atılmak ağır geldi. Yanımdayken gözlerime bakarak seni seviyorum dedi bunu bana hissettirdi. Şimdi gitti seni sevmicemi söylemiştim işim bitti gittim diyor. Bu kullanmak olmuyor mu? Ben çok pişman olsun istiyorum çünkü ailesi bile yanında değilken bendim yanında olan bunu hak etmemiştim
İçimi dökebileceğim kimsem yok?
Cevapla