Yaş 36 oldu ama hala gülebiliyorum pek ümitli değilim olduğu gibi kabul etmeyi öğrendim peki siz?

Annemi kaybettim babamla 12 yıldır küsüm tek çocuğum bu ay ilk defa kendimi kötü hissettim. Annem yanımda değildi 5 ay önce 55 yaşında kaybettim ilk defa dilek dilemediğim bir yaş günü geçirdim. Mutsuz muyum evet gülüyor muyum evet sahte mi evet çünkü ayakta kalmak zorundayım yanımda üvey babam var bana yıllarca babalık yapmış bir adama yarenlik ediyorum bu hayat beni çok sınadı sınıyorda. Haksız yere verdiğim kavgalar, haklı yere verdiğim kavgalardan daha çok. Üstelik artık bunların çetelesini de tutmuyorum hayatta verdiğim en büyük kayıp hediyemdi canım annem ismi gibi hediye olarak geldi gitti. şu an hayatı akışına bıraktım acaba bana sürprizler gelir mi merak ediyorum güzel bir yuvam eşim çocuklarım olsun birine güveneyim isterdim siz hayata nasıl devam ediyorsunuz?
Yaş 36 oldu ama hala gülebiliyorum pek ümitli değilim olduğu gibi kabul etmeyi öğrendim peki siz?
Yaş 36 oldu ama hala gülebiliyorum pek ümitli değilim olduğu gibi kabul etmeyi öğrendim peki siz?
Cevapla