32 yaşındayım hâlâ zoruma gidiyor sizce abartıyor muyum?

4 kardeşiz ben ikinciyim.. Kardeşlerim hep benden daha çok sevildi. Mesela yemek secmezdim öbürleri secerdi hep onlara herşeyin en güzeli yapılırdı ben naslsa yiyorum diye kalanı koyardı annem. En çok dövdükleri bendim. Öbürleri okulda hep tembeldi ben babamlarin gözüne gireyim diye liseyi birincilikle bitirdim. İş hayatimda hep basarili oldum maaşımı kuruş almadan babama verdim sürekli. zaruri ihtiyaclarim hariç para harcamazdim. Sırf bizimkiler aferin desin diye.. ablamdan önce evlenmek istedim çünkü o kasvetli aile hayatım yormustu beni. Evlendim 10 yıllık evliyim hâlâ aynilar. Gitmiyorum gelmiyosun diyorlar gidiyorum 2. Gün babam anneme çatıyor. Yediklerimize bakiyor resmen. Ve üstelik elim boş hiç gitmem çocuğum süt içiyor süte kadar herşeyi alırım ne yiyeceksek tavugundan sebzesine herşeyi alır giderim. Eşim bazen neden yabancı yere gidiyorsun gibi davranıyorsun diyor. Ona nedenini söylemiyorum tabii. Eşime bu durumdan bahsetmedigim halde senin söylediklerin babanlara iyi gelmiyor gibi dedi. Seni azarlıyorlar dedi farketmiş. demek ki gerçekten var böyle bişey benm kuruntum değil yani. Babama para lazm olsun ilk beni arar vereceğimi elimden gelenin fazlasını yapacağımi bilir. Artık yapmicam desemde aradığında belki bu sefer değer görürüm diye yine çok uğraşıyorum onlar için. Artık yeter gitmicem dedm gitmedim 1 yıldır aramıyorum da. Eşim nedenini soruyor bişey yok diyorum ama kayınvalidemler eşime kızmaya başladı kızı neden goturmuyosun ailesini özlemiştir diyorlar. Ne yapmalıyım sizce bu durumda? Olup biteni eşime anlatırsam onun gözünde de degersizlesir miyim?