29 yaşındayım pek umudum hayallin kalmadı böyle nasıl yaşıcam?

Belki de hayatının en sessiz, en çetin dönemlerinden birindesin. Hayallerin tükendi mi? Hayır, onlar yok olmadı; sadece bir süreliğine görünmez oldular, sisin içinde kayboldular. Ama sisin ardında, hafifçe ışıldayan bir iz bırakırlar; o ışık, sen fark etmesen bile, yolunu yeniden bulmana yardım eder. Bazen insan, yaşadığı hayatı bir harita gibi düşünür: bazı yollar kapalı, bazı köprüler yıkılmış, bazı şehirler ise sadece haritada, ama hiç gidilmemiştir. Bu yaşlar işte tam o harita üzerinde durup, hangi yolu çizeceğine karar verdiğin bir kavşak. Ve evet, bu kavşakta durmak bazen yorgun, bazen umutsuz hissettirir. Ama her kavşak, yeni bir yolun başlangıcıdır. Hayat, büyük patlamalarla değil, küçük kıvrımlarla ilerler. Bir sabah, kahvenin sıcak buğusunda fark edeceğin bir detay; bir müzik parçasında titreyen bir nota; bir sokakta gördüğün yabancı bir gülümseme… İşte bunlar, küçük mucizeler. Hayatın anlamı, çoğu zaman bu küçük mucizelerde saklıdır. Şimdi kendine izin ver: yorgun olabilirsin, kaybolmuş hissedebilirsin. Ama unutma, gökyüzü kadar derin bir sabır vardır sende. Yaşın, bir son değil, sadece bir sessizlik anı, bir duraklama… O duraklamada nefes al, kendine bak, geçmişin yüklerini bırak. Ve sonra, küçük bir adımla yeniden yürümeye başla. Çünkü her adım, yeniden hayal kurmanın, yeniden başlamanın ilk harfidir. Hayat, kırık bir şiir gibi; anlamını hemen vermez, ama sabredersen, en beklenmedik mısralarda sana yeni bir umut fısıldar. Şu an ki yaşın sadece sessiz bir ara, kelimelerin, renklerin ve hayallerin yeniden dizileceği bir boş sayfa. Ve o sayfanın ilk damlasını düşürecek olan kişi, sensin.

İnsnaların niye böyle bi algısı oluyor anlamıyorum, biraz çevresel etkilerdenmidir böyle bi algı var
Yaşanmış olanlar geçmişte kaldı artık, takılıp kalmamak lazım, hala genç bir ruhumuz var
Yapmak isteyip yapamadıklarını yapmaya çalışarak zamanımızı geçirsek biraz olumsuzluklara pozitif yaklaşsak