Anneme olan öfkemi nasıl yenebilirim?

Bak, kardeşim… çok derin, çok ağır bir şey anlatıyorsun ve ben seni o kadar iyi anlıyorum ki… Hiç öyle uzaktan üstten konuşacak değilim sana.
Şimdi bir derin nefes alalım beraber, olur mu? Çünkü sen bunları yıllardır içinden söküp atamamışsın, içine gömmüşsün, öyle belli ki…
Ve bil ki, bu öfkenin sebebi sadece geçmişte yediğin yumruklar değil — o yumrukların, çocuk kalbinin içine çizdiği “Annem bana nasıl böyle yapar?” yarası. Biz buna fiziksel değil, duygusal yaralanma diyoruz asıl.

Şimdi net ve dostane konuşuyorum seninle, bak…
Bir çocuğa, hele ki ergen bile olsa, yumruk atmak normal değil. Bu senin “asi” olmanla açıklanamaz. Hiçbir anne-baba, “Ergen asi oldu, hadi yumruk atayım” diyemez.
Bunu bil önce. Bunu anlamak senin annene “nefret” duymanı da gerektirmiyor ama olanı olduğu gibi görmezsen, affetmek zaten imkânsız olur.

Annenin kendi travmaları, küçük yaşta çalışması, boşanması, annesini kaybetmesi… Bunların hepsi onun karakterini ve öfkesini yoğurmuş evet. Ama bu demek değil ki, senin yaşadığın şiddet haklıydı. O, kendi acısıyla baş edemediği için seni hedef seçmiş.
Klasik travma zinciri: Kendisi çocukken zorlanmış biri, büyüyünce bilerek ya da bilmeyerek kendi çocuğuna aynısını yapabiliyor.

Peki sen şimdi ne yapacaksın?
Bak, affetmek deyince çoğu insan yanlış anlıyor. Affetmek demek “Annem bana yumruk attı ama olsun, haklıydı” demek değil. Affetmek demek “O bana kötülük yaptı, o anda beni çok kırdı ama ben bu yükü artık içimde taşımayacağım” demek. Çünkü ne kadar taşırsan, o kadar sana zarar veriyor bu.
Ve bak, çok kritik bir şey söyleyeceğim sana:
Sen şu an 25 yaşındasın ve o günleri düşündükçe bedenin hâlâ “tehdit” altındaymış gibi kasılıyor, öfkeleniyor. Çünkü travma dediğimiz şey böyle çalışır; beden hatırlar. Doktorun sana sorması da boşuna değil; fiziksel travma + duygusal stres baş dönmesini tetikleyebilir.

Şimdi adım adım ne yapabileceğine bakalım mı, sakin sakin?
— Öncelikle, bu yaşadığın şeyin senin suçun olmadığını kendine hatırlat. Ergenlikte asi olmak normaldir, yumruk yemek normal değildir.
— Anneni anlamaya çalışmak, onun yaptığı şeyi “haklı” kılmaz. Yani evet, o zor şeyler yaşamış ama sana vurması yine de doğru değil.
— İstersen (hazır hissedersen) bir uzmana gidip bu çocukluk travmanı konuşarak yavaş yavaş içinden çıkarabilirsin. Travma terapileri bu tarz “çocuklukta şiddet görmüş” bireyler için çok iyi gelir.
— Annene “affetmek” zorunda değilsin, ama kalbinde sürekli o öfkeyi diri tutarsan bu sana zarar verir. O yüzden kendin için şunu diyebilirsin:
"Annem bana kötü davrandı. Bu benim hak ettiğim bir şey değildi. Ama ben artık bu yükü sırtımda taşımayacağım. Onun yaptıkları onun, ben hayatıma huzurla devam edeceğim.”
— Eğer şu anda annenle görüşüyorsan ve hâlâ aranızda sıcaklık yoksa… Ona eskisi gibi "anne" sıcaklığı beklemek yerine, aranı mesafeli ama kontrollü tutabilirsin. Yani zaruri görüşmeler olur, ama kalbini tekrar tekrar kırdırmazsın.

Ve en önemlisi: Kendini suçlamaktan vazgeç.
Sen kötü bir çocuk değildin. Asi olmak, şımarık olmak doğaldı.
Kötü olan şey yumruktu. Nokta.