Anneye karşı öfke?

Merhaba. Belki nefret kadar güçlü değil öfkem. Şunun gibi; küçük parmağınızı sevmeyebilirsiniz. Ama sevmediğiniz için koparıp atamazsınız. Bana sürekli destek olduğumu söylüyor fakat ben çabaladığım şey için üzülürsem "E ben sana demiştim ama dinleyen kim" gibi şeyler söyler. Ben çabaladığım şey için ağlamaktan, üzülmekten mutsuz olmasam bile sürekli bir bilmişlik bir kibir... Yaşadığım kötü olaylardan pişman olan bir insan değilim yapım gereği. Ders çıkarırım bir daha da asla aynı hatayı yapmam. Sürekli hatalarımı yüzüme vurur. "Benim dediğimi yapmazsan yine pişman olacaksın" modunda. Hasta olsam "E ben sana dedim o kadar gezme, azıcık düzgün giyin" der. Evde bir hırka giymiyorum diye hasta olduğumu sanar. Geçen gece ateşim 39 derecelere çıktı sırf o "Yine nerede üşüttün" demesin diye kimseye birşey söylemedim. Bazen gerçekten deniyorum. Iyi geçinmeyi, ne derse he demeyi ama en ufak şeyden pürüz çıkarıyor. Bazen evde otururken koltukta oturuşu bile sinirimi bozabiliyor. Ben 21 yaşındayım. Kendisi 48 yaşında. Sanmıyorum bu saatten sonra değişebileceğini. Benim gibi olan var mı? Neler yapıyorsunuz?