Anlasmalı bosanacaktık? Beni yetersiz, kendine layık gormuyordu. Geri döndü? Ne yapmalıyım şimdi?

Esim kendisi bosanmak istedi. Neden dedim. Evlilik bana gore degilmis, yurutemiyorum kaldiramiyorum dedi. Tamam dedim ama asil sebep bu degil biliyordum.

Beni kendisine gore yetersiz buluyor. Ailesi de oyle.(konusmalarini duydum ve gordum telefonda) Adam iyi okulda, iyi bolumde okumus, doktora sahibi biri. Ben onlisans mezunuyum. Hatta esimle konusurken de bazen insanlar dengiyle olmak ister, biz statu olarak denk degiliz pek demistim. Sorun degil, baska konularda denk olalim, erkeklerin cogu kadinda boyle seyler aramaz vs demisti.

Esimde artik hem kulturel, hemde statu olarak denk bulmuyormus beni. Yazismalarinda falanda gordum. Mesleki olarak beni anlayan, bir seyler paylasabilecegim, benimde eşim surda, falanca yerde calisiyor diye gururlanacagim birini isterdim demis. (hayatinda biri var mi bilmiyorum. Boyle bir seye denk gelmedim arastirdigimda)

Bana da yurutemedigini soyledi yuzume karsi. Hicbir sey istemedim. Bir an once bitsin, artik kimi, hangi kadini dengi ve kendine yeterli buluyorsa onunla evlensin dedim.

Mahkemede ben bosanma beyanimi dile getirirken kendisi kalkip bosanmak istemiyorum dedi.

Simdi de gonlumu almaya çalışıyor. Anlamiyorum ne yapmak istedigini. Kendisine de duyduklarimi, okuduklarimi soyledim. Haklisin davul bile dengi dengine, sen denginle gurur duyacagin biriyle ol dedim. Bu konusmamizda hic sesini cikarmadi.

Simdi de geri donmek istiyor. Evliligimizde bana karsi bir yanlisi bildigim kadariyla olmadi. Parayi sorun etmez, harcamama bir sey demez vs.

Bana sadece esim ya da ailesi degil, esimle beraber oldugumuz siralar kiza bak, falanca oglani nasil tavlamis ama, simdiki erkekler de kendisiyle ayni kulvarda evleniyor ama vs demislerdi toplumdan da.

Bende kendimi esime karsi yetersiz hissetmekten, onunla karsilastirilmaktan, onun kadar parlak bir konumda olmadigim icin insanlarin onu haketmedigimi dusunmesinden yoruldum psikolojik olarak. Cocuk yok.

Bende bitsin istedim, yoruldum bu konumda olmaktan. Acikcasi ilk basta illaki uzuldum ama sonra kafam rahatladi, bosanmis saymaya basladim kendimi.

Farkettim ki bu duygu beni rahatlatiyor, diger turlu esimin yaninda baski icinde hissediyorum, ona layik davranmaya calisiyorum, toplumda esimin yaninda statu, kultur, kariyer olarak tasiyamasam da, diger bircok konuda giyim, bakim, davranis gibi seylerle kendimi ispat etme, yanindayken ona yakışma ve yeterli gozukme baskisiyla hareket ettigimi farkettim.

Bosanma konusu olunca bu konuda cok rahatladim, kafam rahatladi. Artik ona denkmisim gibi davranma baskisi kalkinca rahatladim. Ya da ben cok takiyorum ve kasiyorum bu konuda bilmiyorum ama bosanma fikri beni rahatlatti, gercekten bosaninca ruh halim ne olur, adami kacirdim diye uzulur muyum bilmiyorum onu.

Simdi de ben bosanmaya kararliligimi surdururken esim cekismeliye donderdi. Bu ikilemini de anlamiyorum esimin. Ortada aldatma vs gibi seyler de yok, yani dava yillarca surebilir anlasmaya varana dek.

Tekrar dönsem eskiden bu baskilari, yetersizligi toplum yansitiyordu. Simdi esiminde, ailesininde boyle düşünmesi, esim bana bakinca yetersizligim yuzume carpiyor oyle kaygiya ve strese giriyorum. Bilmiyorum ne yapacagim?