1 senelik evliyim. 26 yaşındayım. Evlendiğime pişmanım. Ne yapmalıyım?

26 yaşındayım. Güzel bi kariyer oturtturmaya gayret ettim. Senelerimi okumaya ve kendimi geliştirmeye verdim. Evlenmek istiyorum karşıma niteliklerimi karşılayacak, bak kriterlerimi demiyorum, sadece sahip olduğum nitelikleri karşılayacak adam çıkmıyor. Çıkan da belki beni beğenmiyor.

Çok isterdim aklı inceliklere, güzelliklere çalışan.. Olaylara insanlara iyi yanından bakmayı tercih eden, yaşamayı seven.. Pozitif enerjisiyle birbirimize iyi geldiğimiz birini.. istediğim şey akşam eve heyecanla gelmek, birinin en sevdiği yemekleri yapmak, beraber bir hobi bir amaç edinmek.. haftasonu için plan yapmak, yaz için, 5 yıl sonrası için, emekli olduktan sonrası için, bir amacı bir ortaklığı olmak.. En basitinden birinin kokusunu özlediği olmak, sabah ilk göz göze geldiği olmak, yatağa girdiğimde sımsıkı sarılıp uyumak. Ruhun, bedenin her türlü sevgiye alakaya doyması. Sana basit gelen bu şeyler inan benim yaşama enerjimi kaybetme sebebim. Bazı hislerimi artık yalnız taşımaktan çok yoruldum, baya etimle kemiğimle hissediyorum ağırlığını.

Kendimden 15 yaş büyük birine de fırsat verdim, okumamış birine de. Beğenmediğim biriyle de oturdum, dünyanın bir ucunda yaşayacağımızı söyleyen biriyle de. Mesleğini oturtamamış, arkasında ailesinin 5 kuruş güvencesi olmayan birine de fırsat verdim. İnan her şekilde denedim. Şu hayatı paylaşabileceğim, anlayıp anlaşılabileceğim sıcak yürekli biri olsun diye her ihtimale buyur dedim.

Tanıştığım insanlarla ailemi de tanıştırdım. Ailem de her zaman destekledi kararlarıma saygı duydular. Desem ki ben tutturamıyorum doğru insanları, ailemin tanıştırdığı insanlarla da o aradığım hissi yakalayamadım..

İnan ne kadar zorlarsam zorlayayım olmuyor. Ve ben dehşet bir şekilde imtihan oluyorum isteğimin olmayışıyla. Her denememde daha büyük yıkılıyorum. Bir şeyin olmaması mı daha zor, yoksa neden oldu diye pişmanlık duymak mı dersen.. bence yokluğu daha zor. Bu toplumda bekar olmak da, dul olmak da çok zor. Üzerine yüklenen baskıdan tut da, sana bakan iğneleyici gözlere varana kadar.

Boşanırsan hiçbir şey bekar zamanlarındaki gibi olmayacak. Bir şey hissetmiyor da değilsin, bana kalırsa geçinmenin bir yolunu arayın. Bir terapiste gidin, yeni bir şeyler deneyin. Bir hobiye başlayın, bir şey bulun yani sizi kurtaracak.. Alttan almakla kimsenin bir yeri incinmez. Bazı yerde susmak gerek, hak vermesen de sessiz kalmak gerek. Bir şekilde bu gemiye bindiyseniz, ileriye götürmeye bakın derim.

Ve bilmeni isterim ki sana monoton ve sıkıcı gelen o hayat, birilerinin keşkesi, hayali. Belki bu açıdan bakınca içinde sevilmeye değer bir şeyler bulabilirsin.

Size gordugum, yapilan bir arastirmayi aktarmak istiyorum.

"Son arastirmalar 2030 yilina kadar 25-44 yas araligindaki kadinlarin %45 inin bekar olacagini gösteriyor. Bu, bazilari tarafindan kadinlar icin zararli olacagi yonunde gosterilse de gercek boyle degil. Arastirmalar bekar kadinlarin daha huzurlu, mutlu olduklarini gösteriyor. Kadinlarin destekleyici olmayan iliskilere yerlesmek yerine, kendi refahlarini oncelik haline getiren kadinlarin daha iyi zihinsel ve fiziksel saglik yasadiklarini tutarli bir bicimde gosteriyor. Gunumuz erkek nesli fiziksel, entelektüel ve duygusal kapasitelerde kronik yetersiz performans gosteriyor. Mevcut erkek nesli genellikle kadinlarin bir iliskide ihtiyac duydugu temel guvenli alanlari saglamada basariz oluyor."

Kendi yorumuma gelecek olursak. Kadinlar kendini cok gelistirdi. Is hayatina, araba surmeye, sosyal hayatta olmaya uyum sagladi. Artik kadinlarin bircogu para kazaniyor. Ve erkeklik, koca olmak gunumuzde eve para getirmeyle olculmuyor. Erkeklerin eve para getirmekten cok daha fazla seyler koymasi lazim ortaya. Bu da maddi degil manevi seyler. Duygular, hassasiyet, is paylasimi, sorumluluk alma gibi.

Kadinlar gittikce şu noktaya geliyor. Param var evim arabam var, kendime ait bir hayatim var. Bir erkek hayatima bir sey katmayacaksa, tam tersine beni daha da yoracaksa, para kazanma dahil tum sorumluluklari uzerime yikacaksa olmasin daha iyi dusunuyor. Bu yukaridaki arastirmanin asıl konusu bu. Kadinlar kendini gelistirdi, para kazandi, kendi isini kendi halleder oldu. Erkege artik muhtac degiller. Kadinlar caga ayak uydurdu, parayi kazanmayi bildi, onune gelen firsatlari degerlendirdi.

Ama bu sirada da erkekler kendilerini hic gelistirmedi. 50-100 yil onceki erkeklerin kafasi neyse simdikilerde de o. geldigimiz şu noktada modern caga 200 yil onceki kafayla ayak uydurmaya calisinca olmadı. Kadinlarin geldikleri noktayi bir turlu farkedemediler.

Kadinlar buyuk bir atilim ve degisim gecirirken, sosyal ve is hayatina girerken erkekler işe gidip geldi, sadece calisti para kazandi, isten sonra gecip tv izlemeyi tercih etti. Hala da bu boyle. Bu da kadin erkek arasinda catisma ve ayriliklar olusturdu.

Suanda turkiye dahil dunyada "erkekler icin yalnizlik pandemisi" var. Yukarida bahsettigim arastirmada bunu destekliyor. Kadinlar evlenmek istemiyor. Kadinlar duygularinin, bedeninin tatmin edilmedigi bir evlilik istemiyor. Kadinlar bir evlilikte sadece cinsel ihtiyac gideren, yemek yapan, temizlik yapan, bir de ustune erkege maddi destek sunan, surekli veren ve fedakar olan bir tur olmak istemiyor. Verdigi kadar da almak istiyor. Alamadigi icinde ayriliklar oluyor.

Verdigi kadar almadigi icin, erkegine maddi destek dahil bircok konuda destek oldugu halde, kendisi erkeginden destek gormedigi icin kullanilmis, yalniz ve maddi manevi ihtiyac gidericiden baska bir sey degilmis olarak hissediyor kendini. Ve bu sadece evli kadinlarin farkettigi bir sey degil. Bekar kadinlarda bunu fazlasıyla gozlemledigi icin evlenmek istemiyorlar.

Erkekler icin yalnizlik pandemisi yillar gectikce artmaya devam edecek gibi gorunuyor duzelmedikleri, sorumluluk almadiklari surece. Arastirmalarda bunun olacagini gosteriyor zaten. %45 oran buyuk bir oran. nerdeyse yari yariya.

Kadinlar yalnizliga alismis, bundan mutluluk duyar haldeler. Kadinlar bu noktaya kendi kendine gelmedi, erkekler tarafindan desteklendi. Buyuklerimiz bile buyuk bir kiz neslini oku, calis kocana muhtac olma kizim diye yetistirdi. Bosuna da boyle yetistirmemisler. Bekar kadinlar evlenmekten cekiniyor, evli kadinlarda bu soruda oldugu gibi kisa evliliklerde dahi pisman oluyor. Bu kadinlar evlilikten neden bu kadar uzaklasti, neden pişman oluyorlar bir oturup karsi cinsin dusunmesi lazim diye dusunuyorum.

Kadinlarin bekarligi tercih etmesinin oraninin gittikce yukselmesi, erkeklerde yalnizlik pandemisi olmasinin sebeplerini artik tek tarafli kadin uzerinden degil de erkek uzerinden de dusunmek lazim.

Yillardir kadinlar suclaniyor , yuvasina kocasina sahip cikmadi, bosandi yuvayi dağıttı, erkegine gerekli destegi, cinselligi vermedi cart curt vs diye kadinlar suclaniyor. Kadinlar neden bunlari tercih ediyor ya da bu kadar evlenme, gelinlik giyme, yuva kurma meraklisi olan kadin cinsiyeti neden gittikce evlilikten, erkeklerden uzaklasiyor bir oturup bir dusunmek lazim. Erkekleri de isin icine alarak, bu kadinlar neden evlenince pisman oluyor, bu kadinlar neden bekar kalmak istiyor bunu cozmek lazim. Mesele kadindan coktan cikti artik. Kadin uzerinden degilde erkek uzerinden dusunmenin vakti geldi de geciyor sanki.