Kendimi, ailemi kimseyi sevmiyorum?

Hayatta istediğim hiçbir şeyi başaramadım. Gerek maddi gerek manevi problemler olsun hep hayatımdaydı. Bahane değil belki ama başaramadım. Şimdi ise bu başarısızlık hissiyle boğuşuyorum. Kendimi yetersiz ve aptal görüyorum. Artık hiçbir şey de yapasım yok. Tüm gün yatıyorum ve agresifim. Aileme hep yükmüşüm gibi hissediyorum. Çalışıyorum da çalışmıyorum şeklinde anlaşılmasın. Ama istediğim mesleği yapmıyorum. Babamla yıllardır konuşmuyorum ama geçenlerde onun için kredi çektim şimdi de ödemiyor, paraya ihtiyacım var, bir planım var ama param yok. Annemin sevgi anlayışı ise sık boğaz etmek, her şeyine karışmak, beni beğenmemek bunu ona karşı söylediğimde ise sen benden nefret ediyorsun zaten çocukluğunun acısını çıkarıyorsun gibi sözlerle beni suçlu hissettirmek. Çocukluğumda mutsuz ve şiddet dolu bir aileydik, psikolojik sorunlarım vardı, eğitim hayatımı çok etkilemişti. Bu noktada olmamım sebeplerinden biri de budur. Ailem de çok ciddiye almamıştı. Şehir değiştirmek istesem yine ayılıp bayılacak herkes, yıllardır benimle konuşmayan babam söz hakkı bulacak kendinde. Çok bunaldım maalesef. Herkese kötü davranıyorum ve hiçbir şeye hevesim yok. Mutsuzum. Ben ne yapabilirim? İnsanlara bağırıp çağırdığım için şu an gerçekten çok kötü bir insanım ve huysuzum. Nasıl normale döneceğim?