Annem tarafından sürekli eleştirilen ve küçümsenen biriyim. Özgüvenim yok. Kendimi nasıl değiştirebilirim? Ne yapmalıyım?

Kendisini dört dörtlük görüyor. Küçümseyici sözler söylesem bile lafı çevirip beni aşağılıyor. Kendine laf ettirmiyor.

Ben direktmen ağlıyorum ndhdjdjsj annem de sen bu kafayla yaşayamazsın diyor da kendisi yüzünden böyle olduğumu kabullenmiyor gerçi bıktım artık her şeyden o yüzden yaşamak istemiyorum. Bilmiyorum artık bu gidişle sonum ne olacak. Mutsuz mu olurum mutlu mu olurum Allah bilir ama her zorluktan sonra bir kolaylık vardır sözüne inanıyorum. İnşaAllah sonum güzel olur

Bilmiyorum ama karakter konusunda sadece daha olhun düşüncelerim oldugunu düşünüyorum onun dışında bana bıraktığı etkiler arasında pasif bir kız olmamı sağladı, arkadaşlarım bile beni küçümsüyor. Tabi ben laf edemiyorum. Kendimi savunamıyorum. İçine kapanık, özgüvensiz, kendine inanmayan, başarısız, isteksiz bir kız oldum. Heveslerim kursagımda kaldı. Herkes kendini geliştirmişken benim kendime kattığım herhangi bir yeteneğim bile yok. Kendime bir şey katmak istesem bile beni aşağılar "senin beynim basmaz, senden bir b*k olmaz" der. Yazılım eğitimi kazandım. Geçen gün YKS'ye girdim. Sonra yks'den ilerlemesem de olur yazılımla da iyi yerlere gelebilirim dedim o da "senden bir b*k olmaz" dedi :) he bir de şu var. YKS zamanına kadar her türlü baskıyı uygulayıp YKS sabahı da "kafana takma Allah'ım bana yardım et sınavı gecebileyim diye dua et dedi" :) bir de öpücükler falan atıyo ndjdkssk bana yaptıklarını geriye atıp YKS sabahı güzel sözler söyleyince destek oldugunu sanıyo sanırım:))))

Ayy bayağı uzun yazmışım yaa yazdıkça yazasım geldi ndkdksk hakkını helal et

Aynen öyle haklısın. İçimi döktüm biraz çok teşekkür ederim

Hayır, ben kendimi bildim bileli en ufak şeyde bile küçümser. Hâlâ da öyle. Bilmediğim bir konuda herhangi bir soru sorsam "sen s*l*k mısın? Aklın çalışmıyor." gibi aşağılayıcı sözler söyler.

Vallahi hiç hatasından döneceğini sanmıyorum kaç defa ağladım, kendimi anlattım ama hala aynı değişen bir şey yok. Sadece özgüvensiz, pasif, başarısız, kendine inanmayan, kendini savunamayan, içe dönük bir birey olmamı sağladı. Allah ben ve benim gibi olanlara sabırlar versin

20 yaşındayım

İşte o benim ailem ama beni böyle yetiştirdikleri için ben de kendime olan inancımı hatta hevesimi bile kaybettim. Anneme kalırsa başarı evlenip temizlik yapmak çocuk yapmak yemek yapmak falan. Ama bu yıl en b*ktan bir üniversite gelse bile gideceğim. Şehir dışında onlardan uzak okuyacağım. Hem üni okuyup hem de YKS'ye çalışacağım. Şu anda tel kurtuluş yolum bu gibi görünüyor.