Yaşıtlarıma göre fazla yaşlı bir hayatım var. Kendime çok üzülüyorum. Ben mutlu olmak için geç mi kaldım?

Şimdi şöyle ki şu an 22 yaşındayım. Liseden mezun olduktan sonra 1-2 sene bir kaç , liseden kalma test kitaplarımla sayısal alandan sınava girdim başarısız olunca ve beni sürekli eleştiren, kıyaslayan bir aile ve çevrem olunca psikolojik olarak çöktüm. Kimsenin destek olduğu bile yok. Bu kızın test kitabı var mı ne şartlarda hazırlanıyor gerektigi kadar üzerine düşüyor muyuz demiyorlar asla. Sürekli hakaret ve eleştiri.

Arkadaşlarım çevrem dağıldı hepsi kariyer peşinde farklı şehirlerde hatta birine denk geldim beni küçümsedi bayağı. Annesi de yanındaydı benim kızım eğitimli çok zeki kimse onun eline su dökemez falan. Yol boyunca eve gelene kadar ağladım. Masamın üzerinde yıllar önce kendim için yazmış olduğum hayallerimin ideallerimin olduğu yazıya da denk gelince kötü oldum. Biraz da onun için ağladım. Evde dura dura kendimi körelttim. Depresyondayım. Sevgisizim. Yaşıtlarım gibi gençliğimi yaşayamadım. Bir cafeye bile oturmadım. Onlar gibi giyinmedim. Sevdiğim bir insan olmadı. Kilo aldım. Çirkinleştim. Saç kıran oldum.

Her şeye sıfırdan başlamak istiyorum. Evde bir düzen kurmak üniversite bitirdikten sonra hemen atanıp para kazanacağım bir bölüm okumak istiyorum. Tabi üniversite okurken hem çalışıp hem okur burs ile idare ederim diye düşünüyorum.

şu an sadece derslerime odaklanıp plan program yapıp seneye istediğim bölüme girmeye odaklanmak istiyorum.

Yan komşumuz ise hem eşiyle mutsuz her ay neredeyse mahalleye polis geliyor kocasından şiddet görüyor bana verdiği akılda "güzelliğin gitmeden bence evlen yuva kur daha iyi " falan. Okul bitse yaşın olacak 26-27 okul biter bitmez atansan bile bir evin araban olmayacak. Boş iş dedi.

Kendinizi benim yerime koyun hiç hayatını yaşamamış mutsuz bunalımda 22 yaşında bir genç kızın evlenmesi sağlıklı mı?

Ben bir şeyler başarabilir miyim?