Kendimden nefret ediyorum ve kız olmaktan utanıyorum. Ne yapmam gerek, hiçbir şekilde bu gerçeği kabullenemiyorum?

Merhaba herkese. Küçüklüğümden beri asla dışa vurmasam da hep erkek olmak isterdim, kızlar da daha değersizdi. Gerçi hala o kadar büyük değilim ama bazı gerçeklerin farkındayım. Regl olmaya başladığımdan beri bundan utanıyorum ve sona ermesini istiyorum. Derslerim ortalamanın üstünde fakat ailem beni yeterli bulmuyor ve mükemmel olmamı istiyor. İyiliğimi istiyor olabilirler ama yaşıtlarım dışarıda gezip tozarken eve kapanmak ve ayda bir dışarı çıktığımda da bundan azar işitmeyi gururuma yediremiyorum, sadece babama cevap veremiyorum. Daha öncelerde ablam mesajlarımı karıştırmış ve arkadaşlarımla küfürlü konuştuğumu öğrenmiş. Bana sorunlu ve problemli olduğumu söylüyor, beni seven biri yok ve bazen dışlanıyorum. Aslında hep dışlanmamamın sebebi öbürleri gibi davranmaya çalıştığımdan. Yoksa kimse benim özümü sevmiyor ve anormal gibi duruyorum. Kendimi aşırı çirkin buluyorum ama buraya güzelsin iltifatları duymak için yazmıyorum. Psikolojim bozuk gerçekten kaç yıldır OKB ile mücadele etmeye çalışıyorum ama bir kişiye bile anlatamadım. Babam telefonumu asla vermiyor ve bir kere elimde görse sürekli bakıyormuşum gibi aşırı sinirleniyor. Beni bir birey gibi görmüyor. Okuldaki hocalarım sadece arkamdan aileme sallıyor ve eskisi gibi olmadığımı söylüyor. Kendim olmaktan utanıyorum ve erkek olmadığım için ağlıyorum her gün. Erkek olmak değil, erkek doğmak isterdim. Yaşamakta bir anlam bulamıyorum. Aklımda hep gereksiz düşünceler. Kendime zarar verme ihtiyacı duyuyorum ama işleri daha da berbat etmek istemiyorum ve bunu yaparsam ve yakalanırsam her şeyden nefret eden aptal ergen olurum bunu da biliyorum ve ailemin yüz karası olurum. Onlar çok disiplinli yetişmiş ve güya hep hanımefendi ve beyefendilermiş. Yarım asır önceki disiplin düzenini bana uygulamaya çalışırsanız benim de isyan etme hakkım var ama o zaman da terbiyesiz ve saygısız oluyorum. Kötü alışkanlığım yok şükür. Ama ablama çok özeniyorum. O hiç problemli değil, normal ve ailem beni hep onunla kıyaslıyor, onun benim yaşımdayken böyle olmadığını söylüyorlar. Tabi onlar da benim için çok uğraşıyorlar ama bana ilgi göstermiyorlar. Başkaları gibi olmaya çalıştığımda herkes beni itici olarak görüyor. İlgi odağı olmak istiyorum ve saçmalıyorum ama olamam zaten. Her gün çok üzülüyorum. Farklıyım ama kötü anlamda. Kendimi hiçbir şey haketmeyen biri olarak ve neredeyse en iyi hayat standartlarındayken çok memnuniyetsiz gibi hissediyorum. Dayanamıyorum, önümde kendi başıma bir hayat kurabilmek için daha çok senem var. Özgür olmak istiyorum ama o zamanları düşündüğümde de hayat anlamsız geliyor. Kendime zeki demiyorum ama mal olup hiç böyle şeyleri kafaya takmamayı isterdim. Bunları yazarken insanların bana kendimi beğenmiş demesinden korkuyorum yine de yazıyorum. Hiç olmasaydım dünya bensiz daha güzel olurdu ve gerçekten yeterli değilim. Lütfen bana tavsiye verin. Daha kelimelere dökemediğim ve yazdıkça unuttuğum fazla şey var ama içimi döktüm. Kafanızı ağrıttığım için özür dilerim, iyi günler.