Kendime yakıştıramıyorum. Şu an resmen kendimden nefret ediyorum. Ne yapacağım ben?

Hayatım boyunca ailede hep örnek kız oldum. Arkadaş çevremde sevilen. İstediği zaman insanlarla iyi iletişim kuralabilen, onları anlayabilen. Herkes tarafından ailemizde bir tek bu kız iyi bir yer okur, en çok senden birşey bekliyoruz dediler. Annem babam akrabalarım herkes. Genelin görünki 2. senem olmasına rağmen iyi birşey yapamadım.320 puan anca alacağım gibi görünüyor.100 bindeysem sınav kolaylığından 200 bine atılacağım. Bu sene evden dışarı çıkmadım doğru düzgün. Fazla çalışmadım. Ama vicdanen rahat etmek için çıkamadım çalışmasam bile. İlkokulda, ortaokulda hep sınıfta sayılı dersleri iyi olan öğrencilerden oldum. Ama yinede çok çalışmazdım. Lisede matematiğim 9. sınıf dışında hep 100 veya yakın puanlardı. Diğer derslerimde kötü değildi. Ama ben oturup çok çalışacak hırslı bir kişiliğe hiçbir zaman sahip olamadım. Hep normal düzeyde çalıştım en fazla. Hayallerimin üniversiteden geçmesine rağmen yapamadım bunu. şu an bile yazarken ağlıyorum. Çünkü ailemen en kötü 60bin olursun heralde diyip ona bile kızıp üzülüyorlar. Çünkü yllarca benden bunu beklemiyorlardı. En kötüsüde bende kendimi hep iyi yerlerde görüyordum. Çünkü kendime bunu yakıştırıyordum herzaman. Ama şu an ne yapacağımı bile bilmiyorum. İki en yakın arkadaşım şu an benim istediğim yerdeler hemde ilk seneden. Hayır onları kıskanmıyorum. Sadece kendime kızıyorum, üzülüyorum. Buna rağmen çalışamadım öğrenmeyi sevdiğim halde oturup harıl harıl çalışabilecek bir karakterde olamadım. Çok mutsuz hissediyorum. Geleceğim kapalı. Hayallerim bitmiş durumda. Birşey beklemiyorum artık meslek konusunda. İyi bölümlere gidemeyeceğim çünkü. Hukuk veya psikoloji gibi iyi bölümler artık hayal benim için. İçimi dökmek istedim. Reelde pek sevmiyorum içimi dökmeyi, insanların beni böyle görmesini. Okuduysanız eğer teşekkür ederim.