Kendimden nefret ediyorum, artık yaşamak istemiyorum. Her şey çok kötü gidiyor?

Ben sınava hazırlanmak için 1 yıl evde kaldım. İnsanlar bana güvenmedi. En yakın arkadaşlarım şişmansın dedi, hayatımda ilk defa rencide edilmiştim. O zamana kadar dominant, egolu, kibirli bir insanken o dönem ilk defa ezildiğimi hissettim. Ailem zaten bana güvenmiyordu. Kendimi odama tıkamıştım, çıkmadım hiçbir yere. Sadece hayatı sorguluyordum, bir de gece çıkıyordum ve bizim doğa manzarası var, yıldızları izliyordum. Çok mutsuz ve depresiftim. Her zayıflamaya çalışıyorum desem, ertesi gün kilo alırdım. Çünkü yerdim, evet mutlu ederdi beni... ama ben asil ve soylu duygularım asla kaybolmadı bu dönemde bile. Fakat kalkmam gerektiğini biliyordum ayağa. İlk olarak günlük yazmaya başladım. (2017 Ağustostan beri yazıyorum.) buraya kendi fikirlerimi, günlük olaylarımı, felsefi yaşantımı yazdım. Daha sonra kendime program yaptım falan derken üniversiteye gititm, geldim ve şu an buradayım. Zayıfladım, eksisi gibi dominantim. Manipüle ediyorum, kuduranları bastırıyorum. Manipüle edemeyipte peşime takamadığım birisi yok, eskisi gibi... fakat mutsuzum, mutsuzum çünkü artık hiçbir şey kalmadı yapacak. Sana önerim ne mi? ilk olarak günlük tut, ve aşık oldum ve şişmansın demiş sana. Ben biraz o yönden duygusuzum. Hayatımda beni sevmeyecek birisinden hoşlanmadım hiç. Sana birisi böyle bir şey dediyse, onu zihninde öldür. Artık o olmamalı, seni aşağılayan birisi senin hayatında olmamalı. Kendine saygın olsun her şeyden çok