Yazarlık yarışması yapalım mıı?

Odanın duvar dibine yığılmış bir vaziyette, ne kadardır orada olduğunu bilmeden bitkin bir şekilde oturmaktaydı. Yanıbaşında yanan sigaranın usul usul yükselen dumanını izlemekteydi, "hep bırakmamı istemişti oysa ki!"

Elinde ki bardaktan bir yudum daha aldı, başı ağrıyor gözleri yorgunluktan kapanmak istiyordu. Uyuyamazdı. Sanki uyuduğunda onun anılarına saygısızlık olacakmış gibi hissediyordu. Haberi ilk aldığında ki hiddeti dinmiş yerini çaresizlikle gelen kabullenememenin sancısına bırakmıştı. "Cidden bu kadar çabuk kabullenebilecek miydi?"

Diğer elinde sıkı sıkıya tuttuğu fotografı hatırladı bir an. O fotografı neden tuttuğunu geçte olsa anlamıştı, tanıştıkları o ilk güne ait fotograftı. Arkadaşlarının kötü bir şaka olsun diye değiştirdikleri maskeler yüzünden birbirleriyle tartışmasına neden olan ana ait fotograftı, oysa o an da hissetmişti hayatının kadınının "o" olduğunu.

Kafasını kapıda ki hareketliliğe doğru çevirdiğinde sevdiği kadının kedisinin içeri girmekte olduğunu gördü. Sanki dün gece ki o hiddete şait olmamışcasına etrafa saçılan onca eşyayı inceliyordu sakince. Tanıdık birşeyler ya da birini arayan meraklı gözlerle odayı inceliyordu. Bu saf arayışta ki masumiyet içini ezerken, kedi kırık kahve fincanlarının arasından geçerken ürkek bakışlarla da onu inceliyordu. Sevdiği minderin üzerine kurulup ilgiyle onu izlemeye başladı. Kaç kere kediyi ihmal etmemesi hakkında tatlı tartışmalar yaşadıklarını hatırlamıştı. Kendi ahmaklığından ötürü yüzünde buruk bir tebessüm belirdi, kedi ise bunu onaylarcasına sakince miyavladı.

Sigarasına uzanıp ondan derin bir nefes aldı, verdiği dumanın ışıkta ki buğuyla dans edişini incelerken karşısında asılı duran afiş dikkatini çekti. Onun en sevdiği dizisinin afişiydi bu. O zaman da anlam verememişti, nesini beğenmişti ki bu kadar? Fırsat yaratacağına söz vermesine rağmen izleyememişti, o ise bunun üzerinden yapacakları sohbeti dört gözle bekliyordu. Kendine kızmak için bir neden daha bulmuştu. Elinde olsa sırf onunla o tatlı sohbetleri tekrar yapabilmek için saatlerini basit bir dizi için bile harcayabilirdi. Artık ne önemi vardı ki bunun, bu vakti harcamayı o zaman bu denli önemli görmemişti. Oysa şimdi anlıyordu ki sahip olduğu en değerli anlardan biri olabilir di. Bu fırsat bir daha gelmeyecekti. İçinde ki sönmemiş hiddet yükseldikçe kederi ve üzüntüsü de artıyordu, tüm o yitirilen anların bir telafisi yoktu artık.

Canını sıkıp hiddetini artıran da afişte ki uzay gemisinin altında büyük puntolarla yazılı cümle oldu. Bu yazıyı okudukça kanın beynine hücum ettiğini hissetti. Elinde tuttuğu bardağı daha da sıkarak ansızın afişe doğru fırlattı, bardağın onlarca parçaya bölünmesiyle sanki tüm sancılarının hafifleyeceğini zannediyordu. Bardağın parçalanışını ve afişin asıldığı yerden sarkarken sağa ve sola sallanışını izledi. Tablonun her sallanışın da yazının çirkinleşerek adeta gülen bir ağızın kavisi gibi yarım daire çizmesi onu çileden çıkardı. Kalkıp onu paramparça ederek taşıdığı o pis anlam için onu cezalandırmak ve bu sayede tüm herşeyi başa sarıp yeniden başlamak istiyordu. "I want to believe". Her okuduğunda kaderin ona en pis kahkahalarıyla güldüğünü hissetmesine inat "İnanmak istemiyorummm!!!" haykırışını gırtak patlatırcasına fırlattı boş odaya. Çünkü sevdiği, aşık olduğu hayatının kadını dün gece "ölmüştü"...

Camın buğusunu koluyla sildi Pabloviç. Sonra küçücük bir aradan birbirine çarpmamak için çırpınan insanların samimiyetsiz yürüyüşlerine odaklandı. "İnsanlar neden çarpışan otolara binip birbirine çarpmamak için uğraş verir ki?" diye sordu kendine. Aman, ne önemi var ki şimdi bunun? Baksanıza şu insanlara herkeste bir mutluluk maskesi var. Kimsenin diğerine tahammülü yok.

Sabah içilen bir kahve de huzur arayan, küçücük sürprizlerle mutlu olabilen insancıkları uzun uzun izlemeye devam eden Pabloviç, kadim dostu Muslimov'a seslendi.

- "Hey, dostum! Ne dersin, uzaylılar da acaba dünyada insan arıyorlar mıdır?" Dostunun ne demek istediğine anlam veremeyen Muslimov, "sen ilacını almadın değil mi yine?" diye soruyla karşılık verdi Pablo'ya.

İlaçlar bizi uyutuyor Muslim, ilaçlar bizi mahvediyor. İnsanlar bizi yoruyor, insanlar bizi mahvediyor.