Hadi bir etkinlik yapalım ve herkes şu an da bir dörtlük şiir yazmaya çalışsin bakalım neler çıkacak?

Yalnızlık
Yalnızlık, bir gölge gibi peşimde, Sessiz adımlarla, her an belimde. Kalabalıklarda bile, bir ben, bir bende, Yalnızlığın soğuğu, tenimde.

Sokak lambaları, uzayan gölgeler, Yalnızlığımı, daha da büyütür, beller. Ay ışığı, soğuk bir teselli sunar, Yalnızlığımın karanlığını, yalayıp sarar.

Boş evimin duvarları, yankılanır sessizce, Her köşesi, her eşya, fısıldar hüzünlice. Yalnızlığımın ağırlığı, üzerime çöker, Nefes almamı zorlaştırır, boğazımı tıkar.

Geçmişin anıları, gelir aklıma, Mutlu günlerin, hüzünlü bir yansıması. Yalnızlığımın acısını, daha da katlar, Her anı, her özlem, kalbimi dağlar.

Geleceğe dair umutlar, kırılıp dökülür, Yalnızlığımın gölgesinde, solup biter. Yarınlara dair, bir ışık ararım karanlıkta, Yalnızlığımın soğukluğu, kalbimi yakar.

Kitaplarda, filmlerde, ararım teselliyi, Belki bir kahraman, anlar beni belki. Ama yalnızlığımın hikayesi, Yazılmamış bir roman, bitmemiş bir şiir gibi.

Bazen bir dost eli, arar elim, Yalnızlığımın yükünü, paylaşmak için. Ama nafile, bu yük çok ağır, Taşıyacak kimseyi bulamaz bu garip can.

Yalnızlık, bir deniz gibi, beni sarıyor, Derinliklerine çekiyor, boğuyor. Yalnızlığımın karanlığında, kayboluyorum, Bir çıkış yolu arıyorum, ama bulamıyorum.

Belki bir gün, güneş doğar içimde, Yalnızlığımın karanlığını yırtar, gider. Belki bir gün, biter bu hüzünlü serüven, Yalnızlığımın yerini, sevgi ve huzur alır.

Ama o güne kadar, savaşmaya devam edeceğim, Yalnızlığımın canavarıyla, her nefesimde. Belki bir gün, yenebilirim bu canavarı, Belki bir gün, özgürlüğe kavuşurum, yeniden.

Yalnızlık, bir gölge gibi peşimde, Ama ben pes etmeyeceğim, asla. Yalnızlığımın karanlığında, Bir ışık yakacağım, her daim.

Aklımı kaybediyorum, uzun karanlık gecelerde.

Zihnim beni buluyor, aydınlık günlerde.

Kalbim sana koşmak istiyor zifiri gecelerde

Mantığım senden uzaklaşmak istiyor aklı selim günlerde.