Annenin hakaretlerine alışmaya başlamak?

Merhabalar ben 21 yaşındayım. 21 yaşına kadar ne öğrendin diye soracak olsanız size söyleyeceğim tek şey sevgisizlik ilgisizlik ve küfür diyebilirim. En ufak tartışma olsun babamla kavgası olsun hep bana yansıyor. Babamla tartıştığında da arkasından küfür esiyor söyleniyor ama genel olarak hırsını benden çıkarıyor. Annem belki hafif küfürler etse bu kadar etkilenmezdim ya da buraya yazacak kadar çaresiz yalnız hissetmezdim kendimi. Annem bana genel olarak bacım kardeşim * çocuğu tarzında kelimeler kullanıyor. Üstelik babamın yanında söylediği de oluyor ama babam tepki vermiyor sanırım o da alıştı bilmiyorum bişey diyemiyorum. Bu zamana kadar hiçbir arkadaşımla bu konu hakkında dertleşemedim annem bana bu lafları söylüyor diyemedim çünkü nasıl diyeceğimi söyleyeceğimi bilmiyordum. Arkadaşlarımın annesiyle bağına bakıyorum ve o kadar imreniyorum ki size anlatamam ama ben en çok neye takılıyorum biliyor musunuz? Sarılması öpmesi falan değil sadece arkadaşımın annesinin arkadaşımla güzel güzel konuşmasına.. ne olursa olsun güzel güzel konuşmasına :) bazı kızlar çok şanslı bazıları da benim gibi. Ve ben benim gibi ne kadar insan varsa hepsine sarılmak istiyorum. Sırf annemin sevgi göstermemesinden kaynaklı olarak karşıma kim çıkarsa çıksın bana en ufak sevgi gösterdiğinde ben o insanı bırakamıyorum her sevgi gösteren insanın peşinden gidiyorum kimseye hayır diyemiyorum çünkü birilerinin beni sevmesi çok hoşuma gidiyor. Şu an yaklaşık 2 3 tane flörtüm var ve birbirlerinden haberleri yok bu yaptığımın yanlış bişey olduğunun farkındayım ama sevgi gördüğüm hiç bir yerden gidemiyorum. Hayatım kontrolümden çıkmış gibi toparlayamıyorum bir türlü herkesi hayatımdan çıkarmaya çalışıyorum sonra o yalnız kalma hissi beni boğuyor yapamıyorum. Her şeyden elimi kolumu çekiyorum ama çok uzun sürmeden yine kendimi aynı noktada buluyorum ve bu durumdan çok yoruldum.