Umarım okur ve bana yardımcı olursunuz?

Ben yağmur 20 yaşındayım ve 13 14 yaşlarımda benim hikayem başladı bu hayat erken yaşta hayatın gerçeklerini bana gösterdi 13 14 yaşlarındanki çocuk günlüklerine mutluluklarını oyun oynadıklarını yazar dimi ama ben annemin sevgisizliğini şiddetini dayak attıklarını küfür ve beddualarla uyandığımı yazmışım ben küçüklüğümden beri şiddet görerek hem fiziksel hem sözsel çok şey yaşadım buraya sığdırmak mümkün değil ki benim bunu anlatacak dermanım dahi yok 20 yaşında güzeller güzeli bir kız oldum ama hala ben dayak yiyorum ve ben hala ufak bir sevgi dileniyorum onlardan. ve bugün annem denilen kişi bana senin öldüğün gün benim bayramımdır dedi eğer ölürsen bir damla göz yas akarsa ben öleyim dedi beni kemerlerle bıçaklarla dövdü şiddet dediğimiz şey ufak şeyler değildi inanın herşeye rağmen ben kinci değilim hep ona ilgimi verir öpmeye çalışan bir canım gurursuz birisiyim gidecek bir yerim yok tutunacak bir dalım yok ben okumak istiyorum ve pskiyatri terapiye gitmek istiyorum ama bunda gücüm yok sahi anne demek neydi annelik bana göre merhametli karşılıksız sevgi dolu insan demekti yavrusunun canı yansa dünyayı yıkacak bir anne demekti bence ama o vicdansizca beni dövdü işkence eder gibi ya babam babamda öyle babam beni doverken az izlemedi kısa kesmeye çalışıyorum sadece diyeceğim tek şey anne ve babalar lütfen çocuklarınızdan sevgiyi ilgiyi en onemlisi onları anlamaktan kaçınmayın ben çok şey istemedim sadece anlaşılmak ve sadece annem ve babam beni sevsin en kötüsü de annem ve babam hayattayken ben öksüz yetim kaldım ve ben artık kaldıramıyorum intiharların eşiğinden çok döndüm hemde çok ama artık ben sonsuz uykuya dalmak istiyorum...