Okur musunuz lütfen yardımcı olun?

İnsan birine güvenip, kalbini açtığında onunla bir gelecek kurma hayali kuruyor. Ama karşıdan gelen sözler, davranışlar bir noktada seni sürekli yalnız bırakıyorsa, kafanın karışması da, yüreğinin sızlaması da çok normal. Eski sevgilinin söyledikleri çok çelişkili. Bir yandan seni önemsediğini, rüyasında seni gördüğünü, seni düşündüğünü söylüyor ama diğer yandan "unutmak zorundayım", "ben sana cennet veremem" gibi uzaklaştıran cümleler kuruyor. Bunlar aslında kararsızlıkla, korkuyla, hatta belki de ailesinin üzerindeki baskısıyla ilgili olabilir. Sana karşı bir şeyler hissetmiş olabilir ama yeterince güçlü davranamıyor. Ailesinin karşı çıkması, maddi durumu, sorumlulukları onu sindirmiş gibi. Ve o sindirilmiş haliyle seni yanında tutmak da sana haksızlık olurdu. Çünkü sen bir ilişkiye emek veriyorsun, çalışırken bile onunla kuracağın hayatı düşünüyorsun, evin huzurunu düşlüyorsun. Oysa o odasına kapanıp “çalışırım, kapımı kapatırım” diyerek senden değil, hayattan kaçıyor gibi. Belki de ailesi onu başka biriyle evlendirmek istiyor, belki o da buna direnemiyor. Ama şu net: seni ne tam sevmiş ne de tam bırakabilmiş. Bu da seni ortada bırakıyor.

Senin kafan karışık çünkü içinde hâlâ umut taşıyorsun. Acaba değişir mi, acaba ailesi ikna olur mu, acaba geri gelir mi... Bu "acaba"lar insanı geceleri uykusuz, gündüzleri yorgun yapar. Ama ne yazık ki umut, karşı taraf istemedikçe tek başına yeterli olmuyor. Onun cesareti yoksa, onun kararı net değilse, senin de bir noktada “ben ne istiyorum” diye düşünmen gerekiyor. Belki bu kişi seni sevmemiş değil. Ama seven insan sadece hisleriyle değil, kararlarıyla da sever. Sadece duygusal değil, eylemde de yanımızda olur. Eğer seni sevip seni bırakıyorsa, kendi hayatını da, seni de çıkmaza sokuyordur.

Bu saatten sonra kendine sor: Bu ilişkide ne alıyorsun? Ne kaybediyorsun? Hayat senin. Onun ailesi, onun korkuları, onun “ben cenneti veremem”leri senin geleceğini karartmasın. Çünkü sen karanlığa değil, sevgiye ve huzura layıksın.