Erkekler tarafindan cok kırıldım? Kimseye guvenemiyorum ve evlenemiyorum? Ne olacak boyle?

Iki sevgilim oldu. Güya iyi bolumlerde okuyan, ailesi iyi insanlardi ama cocuklari iyi degilmis. Bir suru sey oldu. Hakkimda atilip tutuldu, yanlis seyler soylendi vs vs simdi bu konuda detaya giripte anilari hatirlamak ve sinirlenmek, uzulmek, aglamak istemiyorum.

2 yil gecti erkeklerle hicbir iletisimim yok. Sosyal medya hesaplarimi kapattim. 1-2 erkek arkadasim vardi hayatimdan çıkardım. Gelip sihbet etmek isteyenler, tanismak isteyenler oluyordu kirmiyordum. Artik direkt hayır diyorum, yanıma yaklastirmiyorum. Kutuphanede falan bakan olurdu, biraz karsilik verirdim bence hosuma gittiyse.

2 yildir bakanlar oldugunda ya bakmiyorum ya da rahatsiz olup mumkunse yer varsa yerimi degistiriyorum ya da kalkip evime gidiyorum. Yani erkek cinsiyle zerre muhatap olmak istemiyorum. Yasadiklarimdan bir ara etrafta nefes almalari bile rahatsiz ediyordu oyle diyeyim.

Yas 26 oldu ve ailem, cevre evlensen mi vs diyorlar haliyle. Beni birileriyle buluşturuyorlar gorucu olarak. Max gorusebilecegim, tahammul edebilecegim noktaya kadar görüşüp yanından ayrılıyorum o kisilerinde. anneme gidip yok anne begenmedim deyip daha da buluşma imkani vermiyorum. Butun erkekler ayniymis gibi gelmeye basladi bir sureden sonra.

Herkes farkli, her insan, erkek bir degil farkindayim. Belki de istemeden bir savunma mekanizmasi gelistirdim aybi seyleri yasamamak ve uzulmemek icin. Bu da erkeklerden uzak durmak oldu. Eskisi gibi erkeklerle samimi olamiyorum.

Evlilikte de erkeklerin cok iyi olduklarini düşünmüyorum. Sadece kendimi uzmek icin yapacağım bir sey gibi geliyor. Birilerinin yaptigi seylerin faturasini baskasina kesmem dogru degil ama ya ayni kafaysa, ya ayni dusuncelere sahipse, erkek kafası sonucta ya onlara benzer calisiyorsa diye dusunmekten kendimi alamıyorum.

Yuva kurmak, anne olmak cok istesem de erkeklere karsi boyle bir durumum var. Itiraf etmeliyim ki bu erkeklerden uzak gecen 2 senem fazlasiyla iyiydi. Kendime geldim her anlamda. Ozguvensiz hale gelmistim zar zor kendimi sevebilmeyi ve ozgivenimi kazanmaya basladim. Sanirim bunlari tekrar yıkan bir erkek olsun istemiyorum.

Istemeden cok temkinli davranıyorum ama insanlar, belki bazi erkekler acimasiz. Olusturduklari enkazlari tamir etmek zor oluyor. Kimseninde alninda ne m*l oldugu yazmiyor. Kullanma kilavuzu yazmiyor. Ailesiyle tanistim hani fikir sahibi olurum aile neyse cocukta biraz oyledir vs diye ama bazi cocuklar ailelerden cok farkli olabiliyorlar bu da bir yol göstermiyor, gostermedi de. Durum bu yani. Ne yapacagimi da bilmiyorum.

Oldugum konumdan , iyilesmekten, erkeklerden uzak durmaktanda mutluyum ama bir yandan da icimde belki yaratilistan gelen üreme, birlik beraberlik olma istegi de var.

Aslinda bu da yoktu da son 1 yila yakindir var diyeyim. Ama bir yandan yine boynuma binbir emekle dizdigim incileri bir erkek gelip çekip dokecek, yerlere sacacak diye de biraz endisem var. Ne yapacagim bilmiyorum.