Çocukluğunda kavgacı ailede büyümüş biri?

Ben ailemle çocukluğumdan beri hiç iyi anlaşamam, hele ki babam. Bence herkes baba olmamalı bana demediği kalmadı, işitmediğim söz hakaret. keşke doğmasaydın seni istemedim ben, al başını git. Hatta kolumdan tutup evden bile attı annem almaya geldi beni. Ama ben hep sevilmek istedim, bebek gibi sevilmek, değer görmek istedim. İleride Allah nasip ederse evlenirsem gerçekten eşimi çok severim. Kolay kolay kavga etmem zaten sakin bir yapım var kavgacı, olay çıkaran bi kız değilim. Demek istediğim illa kavgacı ailede büyüyen kavgacı olmuyor.

şöyle:
genelde bu tarz kişiler kendi anne babası gibi olmak istemez.
ben baba olunca böyle olmiycam, çocuğumu böyle bir ortamda büyütmiycem anlayisli olucam,
ben anne olunca böyle olmiycam, çocuğumu böyle bir ortamda büyütmiycem anlayisli olucam vs der.
ama soyaçekim diye bir şey var. yani ne kadar istemezsen isteme bir yerden sonra kendi ebeveynlerin gibi davranmak. çoğu kişi soyaçekimin maduruyken bazı kişiler de gerçekten anne babası gibi olamamayı başarıyor.
( aşkı memnu' bihter mesela annesi gibi olmak istemiyordu, ondan nefret ediyordu.
ama bir yerden sonra aynı annesi gibi olmuştu ve annesi ona:
sen ne kadar babamın kızıyım desen de sen aslında benim kızımsın demişti.
behlül ona:
şu an aynı Firdevs yoreoglu gibisin (annesi) demişti.
bize kolay görünse de onlar gibi olmamak aslında soyaçekimden dolayı zor bir durum.
umarım kötü ebeveynlere sahip olan ve ileride onlar gibi olmak istemeyen kişiler gerçekten de onlar gibi olmazlar.

Kendini yetiştirmesiyle alâkalı bir durum, sürekli olarak kavga gürültüde çıkarabilir, bu duruma alıştığı için ona normal gelebilir. Ama aksine hoşgörülü, sakin ve yapıcı biri de olabilir bu olaylardan bıktığı için.