Sürekli kavga eden bir ailede büyümek?

Küçüklüğümden beri hiçbir zaman tam anlamıyla mutlu olamadım. Hep yarım kalmış hissettim. Hayattan maddi hiçbir sıkıntı görmememe rağmen hep üzgündüm. Annemle babam hep en ufak şeyden kavga ederlerdi. Günübirlik tatile gittiğimizde tartışmasız eve küs dönerlerdi. Kavga ederler diye eve arkadaşlarımı bile çağırmazdım. Aldatma, dayak, içki vs hiçbir şey olmamasına rağmen hiç anlaşamazlardı. Babam annemle her kavga ettiğinden sonra yanıma gelip her şeyin sebebinin ben olduğumu söyleyip dururdu. Çok kötü hissederdim. Çoğu zaman hiç doğmamak. Başarılarılarımı bile görmezden gelirdi. Hep eksiktim onun için. Birbirlerine hiç tahammülleri yok. Hatta annemle valizlerimizi toplayıp il bile değiştirecektik. Aynı zamanda sürekli birbirlerini boşanmakla tehtid edip bağırırlardı. Kaç kere gece yastığıma kafamı gömüp, banyoda ağladığımı sayamam bile. Hatta hayatımdaki çoğu kişi benim soğuk biri olduğumu zanneder. Aslında bu benim olaylara karşı korunma iç güdüm gibi bir şey. Daha değerli ve güçlü hissediyorum soğuk olunca. Ama gerçekten çok üzülüyorum. Mutsuzluğun sebebinin ben olduğumu bilmek yaşama isteğimi söndürüyor. 16 yıldır kavgasız tek bır an bile yok. Ve bu benim hayatımı oldukça etkiliyor. Hep olumsuz düşünüyorum. Hiç-bir şeyden zevk alamıyorum. Hedefim ya da ilgi duyduğum herhangi bir şey yok. Bu durumda olanlar var mı?