Çocukluğumla bana psikolojik şiddet yaşatan herkesten şu anda nefret ediyorum. Haksız mıyım?

umarım hakkında hayırlısı olur. ben işimi gücümü yerine getirdim, her şey planladığım gibi ilerliyor.
çünkü her şeyi en kötü ihtimale göre planladım. hepte en kötü senaryolar başıma geldi. ama sorun yok hepsini hallettim. önümdeki 2 günü atlattıktan sonra, artık ayrı eve çıkabilir hale geleceğim. okulum bitmiş olacak. yurt dışı şirketimden istifa edeceğim. 2 gün tatilim olacak. tek düşündüğüm bu akşam nereye gitsem olacak. bu en güzel cezadır aileme. onlar 26 yaşıma kadar uğraştılar durdular. bugün oğulları yok, abileri yok. yeğenleri yok. çünkü artık ne telefonlarına bakacağım ne de yanlarına uğrayacağım. o zaman k*pek gibi peşimde dolanacaklar affet affet diye. gene de affetmeyeceğim. hak etmedim hiçbir kötülüğü. yani iyi oldukça bunlar daha da tepeme bindi. neymiş demek ki, kötü olunca aile ilişkilerinde hep karlı çıkan, yaptığı yanına kar kalan taraf oluyormuşsun. yani aileye karşı isyankar, bağırıp çağıran, rezil eden olmak gerekiyormuş. ben bunu öğrendim. değilse hiçbir zaman onlar için yaptıklarını görmezden geliyorlar. bir değerin olmuyor. her hayat kıymetli, hiçe sayılamayacak kadar. bende şuna inanıyorum ki, bir insan kendi yaşadığı şeyleri çocuğu yaşamasın diye uğraşır hep. sen duygusal olarak zarar görmüşsün, ona göre davranacaksın hem eşine hem çocuğuna. benim amcama hiç kıyafet almamışlar, şimdi eline geçen her parayı marka kıyafetlere harcıyor, 3-5 yaşındaki çocuğuna bile kıyafet dolduruyor. kimisi çok dayak yemiş, benim çocuğum yemesin diye uğraşıyor. kimisi aç kalmış, çocuklarına hep yemek yapma peşinde. kimisi okuyamamış, çocukları okusun diye uğraşıyor. yani bir bakıma iyi bir insan olmak için, doğru dozda sıkıntı yaşamış olmak ve bunları atlatabilmiş olmak gerekiyor. atlatamamakta kötü sonuçlar doğuruyor. anlattığım örneklerden birinde olduğu gibi. neyse çok uzatmayım. kendine çok iyi bak, umarım güzel bir evliliğin ve mutluluk dolu bir hayatın olur. sağlıcakla