Abim bana hiç sarılmadığı için üzülüyorum, çok mu bencilim?

Abim okb hastası üniversite için şehir dışına gitmişti orada rahattı ama buraya geri geldi kimseye dokunamıyor her şeyimizi ayırıyor çamaşırları aynı makinede yıkatmıyor bulaşıkları falan sadece kendininkileri defalarca yıkayıp ayrı yere koyuyor. Küçükken böyle değildik hep oyunlar oynardık gülerdik ama büyüdükçe takıntıları arttı belki abim üniversitede arkadaş edinir değişir diye düşündüm hiç değişmemiş daha da artmış babam da annem de dokunamıyor ona yıllardır odasına kapanıyor çok özledim eski abimi. Bir kere duygularımı anlattım sadece yanıma oturdu o zaman çok sevinmiştim çünkü dış görünüş olarak anneme çok benziyor (annem babam ayrı) neden böyle yapıyor psikiyatriye de gitmiyor ilaç kullanıyor sadece o da atak geçirmemesi için. Çok özledim eski abimi ama bencilce mi düşünüyorum belki kötü şeyler yaşamıştır