Delirecek gibiyim. Detaya göz atar mısınız?

Bebeğimle tek başınayım. Eşim deprem bölgesinde asker. Günde bir iki defa mesajlaşarak geçiyor günlerimiz. Telefon çekmiyor, konuşacak zamanı da olmuyor. Kendimi bok gibi hissediyorum. Bebekle uğraşmak o kadar zor ki. Diş çıkarıyor, bütün gün kucağımda gezdirmekten boyun fıtığı oldum, ağrıdan deliriyorum. Ağır kollarım dayanmıyor. Bıraksam deli gibi ağlıyor. Yemek yapmak tuvalete gitmek banyo yapmak lüks oldu benim için. Dışarı çıkıp ekmek almak, eczaneye gitmek bile lüks. Hava buz gibi. Dışarı çıkarsam üşüyor hasta oluyor. Ailem depremzede ve mal kayıpları var (çok şükür can kaybımız yok) , yine de kendi dertleriyle uğraşıyorlar, sürekli üzgünler. Eşimi deli gibi özlüyorum. Sesini duymayı, elini tutmayı, sarılmayı deli gibi özlüyorum. Gerçekten çok yorgunum. İçimi dökmek istedim. Çünkü derdimi anlatacak bir tane insan bile kalmadı ülkede. Soru sormak gerekirse, içinizde biriktirdiğiniz neler var?