Başta akrabalarım sonra çevrem utangaç ve içime kapanık olduğum için bana deli muamelesi yapıyorlar. Nasıl tersine çeviririm?

Şimdi Akrabalarımız zaten ailemi küçümsüyor. Bayramdan bayrama geliyorlar sık ziyarete gelmez düğünleri olur çağırmaz önemli şeyler olur en son biz duyarız. Kuzenlerim burunları yere düşse eğilip almaz biraya gelince beni görmezden gelip karsilarinda cocuk varmis gibi davraniyorlar aralarinda degersiz hissediyorum kendimi. Annem de hem epilepsi hastası hem de takıntılı psikolojik rahatsızlığı var. Maddi durumlarımızdan dolayı fazla sosyal değiliz sürekli evdeyiz babam abim çalışır bende anneme bakarım. Bir yandan da ders calisiyorum. Yani anlıyacağınız sosyal olmadığım için fazla insanlarla konuşkanlığım olmadığı için biraz utangaç ve panikleyen biriyim. Safımdır.
Birgün tüm cesaretimi toplayıp kan değerlerime baktirmak için sağlık ocağına gittim ordan eczaneye dönüste eve gitmeye calisiyordum karsima dayimin karisi ve yaninda arkadaslari vardı bana el salladı yanlarina gittim ona sarildim birgün sonra dayım bize geldi bana yengene saygısızlık yapmişsin elini öpmemişsin dedi. Her o kadinla karsilastigimda bana cocuk gibi davraniyor 21 yasinda oldugumu unutuyor emrivaki konusuyor yüzünü ekşitiyor herkese anormal olduğumu söylemiş. Bunalıma girdim. Derdimi dinleyip akıl verecek annem de kimsem de yok. Neden herkes üzerime geliyor yaşadıklarım içinde bulunduğum durumlar yetmiyormuş gibi bir de bu çıktı.