Otizimliyim, iyilik yapmaktan utanıyorum ama vazgeçemiyorum kendimi nasıl daha rahat hissedebilirim?

Çocukluğumdan beri böyle ben dışlandığım zamanlarda bile diğer dışlanan çocuklara sahip çıkmaya çalışırdım

geçen hafta dışarı çıktığımda bir mağazanın önünde yardıma ihtiyacı olan birisi vardı göz teması kurup annemle içeri girdim

ardından annemden ayrılıp yakın bir yerden kadına yemek aldım ve verdim ama konuşmadım sadece gözlerimle bakıp güldüm ve elini sıktım

konuşamıyorum fazlasıyla stres oluyorum yemek siparişi verirken dahi kalbim yerinden çıkacak gibi oldu

ardından annemle mağazadan çıkarken annem kadının elindeki yemeği gördü ve benim yaptığımı anladı kadınla göz göze gelip son bir defa oradan ayrıldım

bu soruyu soruyorum çünkü

iyilik yapmayı durduramıyorum, istememde zaten ama sadece daha rahat olabilmek istiyorum içimdeki beni aşağılayan ses bir türlü kaybolmuyor

mesela ahah sen yardıma muhtaçsın o sahte biriydi sen kerizsin diypr ben ise yalanı beni ilgilendirmez ben gördüğümle haraket ederim diyorum

psikoloğumun bu sesten haberi var ama sanırım daha fazla anlatmamı istiyor ya da o da bir şey yapamıyor