İnsanları kırıp dökmeden nasıl rahat hissedebilirim?

Bu his çok anlaşılır. Yas uzun süre tutulduğunda çoğu insanda öfkeye dönüşür, çünkü içerde biriken acı artık çıkış arar. Sorun öfkelenmen değil; öfkeyi nereye yönlendirdiğin. Kimseyi kırmadan rahatlamak mümkün ama bunun için öfkeyi bastırmaya değil, yönlendirmeye ihtiyacın var.

İlk olarak şunu kabul et: Öfken kötü değil, sana “canım acıyor” diyen bir sinyal. Onu yok saymaya çalıştıkça patlamaya daha yakın olursun. İnsanları kırmamak için öfkeyi dışarı değil, kontrollü kanallara akıtmak gerekir. Yalnızken yüksek sesle konuşmak, yazmak ama göndermemek, yürürken içinden geçenleri filtresiz düşünmek buna çok yardımcı olur. Bedenle boşaltmak da çok etkili; hızlı yürüyüş, tempolu spor, hatta soğuk suyla yüz yıkamak bile sinir sistemini sakinleştirir.

İkinci önemli nokta sınır. Her şeyi içine atıp “kimse kırılmasın” diye yaşamak seni daha da öfkelendirir. Kırmadan sınır koymak mümkündür: kısa, sakin ve açıklamasız. Uzun savunmalar yapmak zorunda değilsin. “Buna şu an giremeyeceğim” demek bile yeterli.

Zihinsel olarak sakinleşmek için de kendine şu soruyu sorabilirsin: Bu öfke kimi korumaya çalışıyor? Çoğu zaman cevabı sensin. Yas sürecinde olduğunda kendine karşı daha yumuşak olman gerekiyor. Eğer öfke kontrol edilemez hâle geliyor, sürekli huzursuzluk yaratıyorsa bir uzmandan destek almak da çok kıymetli olur. Bu zayıflık değil, kendini koruma biçimi. Kimseyi kırmadan rahatlamanın yolu, önce kendi içindeki kırıklığı ciddiye almaktan geçiyor.

Zor iş, belki kırmak gerekiyordur. Yıllardır aynı mantıkla yaşadım aman sus aman kimse kırılmasın... sonuç ne oldu? Asla mutlu olamıyorum gece 4 ten önce uyuyamıyorum, devamlı kalbim sıkışıyor, sivilce saç dökülmesi falan gibi şeylere hiç girmiyorum bile. Kırman gerekiyorsa kırmak lazım