Aile & Toplum

Sürekli arkadaşlarıma rezil oluyorum ailem yüzünden gerçekten bıktım, intihar edicem en sonunda?

Ya küçüklüğümden beri sürekli ama sürekli ailem beni akraba ve arkadaşlarımın yanında küçümsüyor. Onlar yüzünden 22 yaşında olmama rağmen aşırı utangacım şu an.

Ciddi söylüyorum küçüklüğümden beri. İlkokulda öğretmenim bir şeye kızar benle alakalı bir şey söyler, veli toplantısı olur aileme hiç söylenmeyecek şeyler söyler ailem ağzını bile açamaz “bizim kız öyledir yapmıştır, tembel işte” falan diye diye daha o yaşlarda beni sınıf arkadaşlarıma rezil etmişlerdi. Sürekli bana gülüyorlardı. Liseye geçeceğim lise sınavım olacak sınava girmeden önce babam “gir dene hadi zaten doğru düzgün bir yer kazanamıcan” diyip dururdu. Gayet ideal bir okul kazandım çok yüksek bir yer olmasa da 400 puanlık okul kazandım ortalama bir öğrenciydim. İngilizcem çok iyiydi nerdeyse tüm sınıf benden ingilizcede kopya isterdi. Ailemse dil okumamı istemeyip işsiz kalırsın diye bir süre hep baltaladılar ama dinlemedim.

Babam lise toplantısında okuluma gelir herkesin içinde bana bağırır sen şöyleymişsin böyleymişsin sınıfta hiç konuşmuyomuşsun derse katılmıyomuşsun diye diğer tüm sınıf arkadaşlarımın yanında bağırdı bana herkes ağzı açık baktı kaldı.

Üniversiteye gidicem akrabalarla toplandık yine benle ilgili babam “zaten doğru düzgün bi yer kazanamaz doğuda bir yer gelir işte artık van mı gelir hakkari mi gelir görcez” dedi. Yaşıtım olan kişiler hep güldü.

Benim hayatım böyle geçti arkadaşlar. 22 yaşıma geldim hep ailem/arkabalar/arkadaşlarım tarafından ezilerek zorbalık görerek aşağılanarak büyüdüm. Aile şiddeti de hadsafhadaydı.

üniversitede manisayı kazandım. Neyse dedim bu sefer sağlam arkadaşlar edinicem. Arkadaşlarım oldu gezdik eğlendik takıldık tam istediğim gibi gidiyordu her şey biraz olsun insanlara güvenmeye açılmaya başlamıştım. Instagramda hikaye attık hikayede masada bira vardı. Birisi hemen “ben onun liseden eski sevgilisiyim kardeşine dikkat et kötü insanlarla takılıyor” diye abime fotoğrafı atmış halbuki kötü insanlar falan değillerdi sadece izmirli ve rahat insanlardı.

Öyle olunca babam taa kendi şehrimizden kalkıp manisaya geldi yurdumun önünde rezillik çıkardı seni okuldan alıcam diye. Bütün oda arkadaşlarım duydu, sınıfımdakiler duydu. Okula nasıl gideceğimi şaşırdım benim üniversite hayatımı da mahvetmeyi başardı. Annem bi yandan instagramımdan okuldan takipleştiğim insanlara mesajlar atmaya hikayelerine bakmaya falan başlamış insanlar bana “annen bana böyle böyle diyor” demeye başladılar. Kızımın aklını mı karıştırıyosunuz falan diyomuş özellikle de erkeklere. Bu rezillikle ben okula gittim büyük bir depresyon dönemine girdim bakın okulum bitti hala üstesinden gelemiyorum.

Şu an çevirmen oldum ben freelance olarak çalışıyorum hala benimle ilgili “seni kim işe alır ki daha insanlarla nasıl konuşulur bilmiyorsun” diyor babam. Ben artık yaşamaktan çok sıkıldım ya gerçekten ölüp gitmek istiyorum şu dünyadan. Çevremdeki insanların ailelerine bakıyorum her koşulda koruyup kollayıp laf ettirmiyolar çocuklarına. Ben bunu hakedecek naptım?

Sürekli arkadaşlarıma rezil oluyorum ailem yüzünden gerçekten bıktım, intihar edicem en sonunda?
Cevapla
Lise Soruları Üniversite Soruları Instagram Soruları