18 yaşındayım, Ailemle anlaşamıyorum ve intiharın eşiğindeyim?

Selam, uzun uzun anlatıp kafanızı yormak istemiyorum sadece bana fikir verebilecek ve yol gösterebilecek kişiler yorum yazarsa sevinirim. Öncelikle evdekileri size tanıtmak istiyorum:

Babam: Kendisini en namuslu insan sanan, fakat milletin karısına kızına bakan, yalancı, içten pazarlıklı, şiddete meyilli, resmen paraya tapan bir adam. Manevi olarak hiçbir sevgisini görmedim.

Annem: Babamın köpeği, kocasından başka gözü hiçbir şey görmeyen, kocası uğrunda beni tek kalemde silebilecek kapasitede olan, dilinin kemiği olmayan, kocası gibi paraya tapan bir kadın. Kocasıyla en düzgün insanlar biziz modundalar ama en iğrenç ve en insanları yargılayıp yüzlerine gülen insanlardır onlar.

Ben: Akraba falan görürse tanımasın diye detay veremiyorum ama 18 yaşındayım, bu sene yks'ye girdim, arkadaşım falan çok yok bu sebeple evden çıkmıyorum pek fazla. Kendimle sorunlarım var bunları size aktarmak istemiyorum ama gerçekten ciddi sorunlar bunlar. (Cinsel Kimlik) bu sebeple özgüvenim ve özsevgim olmadığı için kimseyle sosyalleşemiyorum. Sadece 1 tane kız arkadaşım var (arkadaş) onunla arada sırada geziyoruz o kadar. Tabi onunla gezince de elini hiç cebine atmaz her şeyi ben karşılarım neden bilmiyorum durumu da iyi aslında.

Annem artık benden nefret etmiş durumda. Gerçekten o kadar nötr bir insanım ki, insanlar bana ne iyi der, ne kötü der genelde sadece iyi çocuk falan diyip geçerler çünkü kimseyle ne öyle yakınım, ne öyle muhabbet kurarım. Babamla annem sürekli bana baskı yapıyor, saçlarımı uzatıyorum kes diye baskı yapıyorlar, evden çıkmıyorum annem ağır ithamlarda bulunuyor küçümsüyor, sürekli başkalarıyla kıyaslayıp beni küçük görüyor, beni fazlalıkmışım gibi görüyor, babamla annem sürekli işe gir diyor, migros'a iş başvurusu yaptım cevap bekliyorum diyorum dinlemiyorlar bile. maddiyat onlar için her şey, gidip çalışsam bile maaşıma göz koyarlar hepsini almasalar dahi yine isterler. ihtiyaçları var mı? asla.

Babam benimle hiç öyle konuşmaz, ben de onunla öyle konuşmam, sadece annem onu doldurunca çağırır tehditvari konuşur bağırır çağırır o kadar. Hele bu cinsel kimlik olayı hafiften ucundan kulaklarına gidince birkaç gün cehennem gibi geçmişti.

Annem babam yokken bana hiç öyle ağır ithamlarda bulunmaz, kocası gelince de dili susmaz. Kocasının korkusundan cevap veremediğim için de sinirden kendime zarar veriyorum.

Annemle babam sürekli şunun çocuğu böyle, şunun çocuğu şöyle, ona kurban ol, şunun b*kunu ye gbi şeyler söylüyorlar bana. Ben bir gencim ve gençlik onuru gururu haysiyeti hepsini kaybettim bunlar yüzünden.

Dediğim gibi zaten içimde yaşadığım fırtınalar, sorunlar varken bunların hepsinin üstüme oynaması beni çıldırtıyor. Artık katlanamayacak dereceye geldim. Fazlalıkmışım gibi hissediyorum, hiçbir yere sığdıramıyorum kendimi. Duvarlar üstüme üstüme geliyor, sürekli isyan ediyorum neden ben diye. Dayanacak gücüm de kalmadı, 18 yaşındayım ama içim 100 yaşında. Gençliğimi yaşayamıyorum. Her günüm stres, hüzün, kavga, sinir. Ne yapmalıyım?