Çocukluk travması babası olan çocuklar neden hep kendime güvensiz olur?

Babam çok otoriter bir adamdı her zaman kendi dediği olsun ister bizi hiçbir zaman sevmezdi hatta fazlalık olarak görürdü. Bir kez elimi tuttuğunu hatta muhabbet edebildiğimizi bile hatırlamıyorum. Bir iki kelime bile konuşmazdı hep sınırlar koyardı ve hep biz başarısız olduğumuz zaman korkutur cezalar verirdi. Aile yaşamı mutlu olan babası tarafından sevilen çocuklar hep kendine güvenen ve mutlu çocuklardı. Başarılı olmak için çabalıyorlardı benim çabam bile yoktu. Şiddette vardı kötü davranırdı o çoğu şeyi unuttu ama ben unutmadım hem fiziksel ve psikolojik sürekli bizim başarısız olacağımızı söylerdi. Sizden ne olur ki gibi şeyler. Tırnaklarımı ve etlerimi yemeye 5 yaşında başladım, iletişim kuramama sorunlarım vardı, sürekli titreyen ellerim, Erken regl oldum, boy uzamam durdu, bir sürü kilo aldım ergenlik dönemim ağır geçti. Keşke annem boşansaydı dedim hep ama annem kendini geliştirmemiş biriydi cesareti hiçbir zaman olmadı şu an bile. Hayatım hep geçmişimde yaşadıklarımın bedeliyle geçti. Bana çocukluğumdan beri sonuna kadar yediğim tırnaklarım, gitmeyen kilolarım, uzamayan boyum, dökülen saçlarım kaldı. Sadece bedenen değiş ruhumda bıraktığı travmalar daha büyük ve aynı evdeyız hala neden mutlu değiliz olamıyoruz?