Sizce bu davranışımda hatalı mıyım?

Küçükken, o yaştaki biri için çok büyük sayılabilecek bir sorun yaşadım; sonrasında ise kendimi çevremden soyutlayıp içime kapandım. Yıllarca neredeyse hiç kimseyle rahat rahat konuşmadım ve bu yüzden çevremdeki bazı kişiler tarafından alaya alındım, aşağılandım. Ailem tarafından sürekli kısıtlandım, beni sürekli yetersiz görüyor ve bunu da her fırsatta sert bir şekilde dile getiriyorlardı. Hakkımda bir karar alınacağı zaman, bütün ailem bir araya toplanıp yediden yetmişe, herkes fikrini söylüyordu ve ben de onların aldığı ortak fikre göre hareket ediyordum. Aldıkları karara itiraz etmem halinde ise babam, dedem veya babaannem bana, " Sen daha toysun, aklın ermez. Bizim hayat tecrübemiz var, bizi dinle " şeklinde nasihatler veriyordu. O sırada yaşıtlarım ise gönüllerine göre gezip tozuyor, tatillere vs. gidiyordu; ben ise babamın ve dedemin dükkanı hariç hiçbir yere rahatça gidemiyordum. Yaklaşık 10 yıl bu şekilde devam ettim ve sonrasında, yaşadığım şehirden farklı bir şehre üniversite okumaya gittim. Şehir değiştirdikten sonra, bir anda büyük bir değişim yaşayıp adeta küllerinden doğmuş gibi oldum ve bu kez de ben, bana yapılan şeylerden intikam almak amacıyla çevremdeki herkesi küçümsemeye, hor görmeye başladım; bunu bir süre boyunca kendi isteğimle yaptıktan sonra, istemsiz bir şekilde herkese aşağılayıcı gözlerle bakmaya başladım ve baktığım kişilerin kalbini kırıp onların bana küsmesine, bana karşı olan tutumlarını değiştirmesine sebep oldum, ama benim niyetim asla onları küçümsemek değildi.