Ailemin gözünde para ve zaman israfı biriyim?

İnsanın öz ailesinden değer görmemesi hakkında yazacağım. İçimi dökmek istedim kimseye anlatamadığım için. Ailem bana verdiği maddi desteği sürekli yüzüme vuruyor. 3 çocuklu, asgari ücretle geçinmeye çalışan bir ailenin ortanca çocuğuyum. Abim ve kız kardeşim var. Bende erkek çocuklarıyım- tabi hissedemedim hiçbir zaman. Ailem sürekli işe yaramaz, şerefs! z, her şeyi dalgaya alan, satıcı ve beceriksiz bir insan olduğunu sürekli dalga geçerek yüzüme vuruyor. Ve herkesşn ortasında oluyor bunlar. Hep bi değersiz görme, küçük düşürme içindeler. Önceden hep gülerek geçiriyordum bu sözleri. Çünkü gülmesem ağlayacaktım. Kafaya takmamaya çalışıyordum sürekli. Ama artık yaşım ilerledikçe söyledikleri kanıma dokunuyor. Benden kat be kat başarısız ve kötü insanları örnek insanmış gibi anlatıyorlar herkese. Ama beni, öz oğullarını aşağılıyorlar heer yerde. Hemşirelik okuyan bir üniversite öğrencisiyim. Şu an bile aynı durumdayız. Onların yüzünden özgüvensiz büyüdüm. Ve hala öyle devam ediyor. Şehir dışında üniversite okuyorum. Bana gönderdikleri parayı destek olarak görüyorlar. Ama manevi olarak zaten çok daha fazlasını aldıkları için hiç umrumda olmuyor. Diğer insanların çocuklarına olan tavırlarını görünce içim kan ağlıyor, gözlerim doluyor. Gelecek hakkında hayallerim vs her şeyimle dalga geçiyorlar. Bu yüzden de kendime olan inancım 0 . Bunlara rağmen ilk seneden hemşirelik kazanmam bile onların gözünde yetersiz ve değersiz. En basitinden bir şey anlatacağım. Bir tanıdğım -benimle aynı yaşta- puansız bir üniversitede bölüme gitti. Benim mesleğim ve işim garanti olmasına rağmen bana onu göstererek "Bu çocuğun geleceği parlak, bi sen adam olamadın vs" diyorlar. Tanıştığımız, tanışmadığımız insanlara beni gereksiz bir insanmışım gibi anlatıyorlar gülerek. Bunu yaşamayanlar bana boş konuyor vs diyecek. Ama öyle değil. Ne yapsam ne etsem hep karşılar. Kendimi geliştirmek istessem hemen hevesimi kırıp aşağılıyorlar. Aynı kaldığım için de ayrı konuşuyorlar. Gerçekten sıkıldım artık. Özgüvensiz bir şekilde yaşıyorum. Ve bunu her bozmak istediğimde daha fazla üzerime geliyorlar. Ben okulda başarılı bir bireyim. Dışardan aldığım övgüler, destekler gerçek anlamda çok. Bunu kendimi övmek için vs söylemiyorum. Ama günden güne eriyorum. Bunu görenler var. Ve bana nedenini soruyorlar. Ben ailem diyemiyorum. Çünkü onlar dışarıdan çok iyi bir aile. Bense onların gereksiz çocuklarıyım. Bu durumdan dolayı onlardan günden günde soğuyorum. Bunu ilk defa fsrk ettiler ve bana ne olduğunu soruyorlar iyi bir aileymiş gibi. Bunda bile aşağılayarak, değersiz görerek konuşuyorlar. En ufak bir konuşmamızda bile bir yerden laf söylüyorlar. Artık gerçekten yoruldum. Lütfen ama lütfen insanların hayalleriyle, kendisiyle dalga geçmeyin. Sizin gülüp geçtiğiniz her şey onlarda bir travma yaratuyor. Birkaç güzel söz kimseden bir şey götürmez. Ama söylenen kişide çok şey yaratabilir.