Yolumu bulamıyorum?

Ben 23 yaşında annemin baskısıyla evlendim. Baskısıyla derken evde bana huzur vermiyordu babam yok annemle yaşıyorum motor sürüyordum kurumsal bir firmada çalışıyordum çok özgürdüm kendi ayaklarımın üstünde durabiliyordum eve geç gelirdim bacım sen güzelsin kimin altına girdin vs va büyüdükçe katılanılmaz hal almaya başladı beni kovdu her zamanki annen hep yapardı ama bu sefer bende evi terk ettim. Elimde bavul kask mont yanımda motorum.. bi süre kuzenimde kaldım O zamanlarda sevgili olduğum sevgilin arda sahilde oturduk işte konuşuyorduk , nasıl bi duygusal boşluğa düşürmüşse annem beni evlenelim dedim yoksa orsp olurum yolumu kaybederim dedim. Evlendim.. 7 ay oldu şu an. Annem 1 senedir yaklaşık benimle konuşmuyordu. Yeni yeni barıştık. Evliliğim ilk aydan beri patlak vermeye başladı , sürekli kavga gürültü. Zamanla şiddet de girdi araya (sevgiliykende vurmuştu bana) aptal kafam gittim o adamla evlendim. Tırnaklarımı yemeye başladım stersten. Yemek yaparım beğenmez , her şey ayağına ister. bi çay almaktan bile aciz. Bu benim yönümden olanlar illaki onunda haklı olduğu yönler vardır kendine göre ben demiyorum 4 4lüğüm diye bende çok sinirliyim. Evlenirken motorumu sattım şu an hiçbirşeyim yok. Motor aldı tekrar bana sözde dışarı motorla bile çıkamıyorum. Geçen gün eve geldi trendyol go da kurye pasta aldım üstüne mum taktım yılın en çık çalışan kocası diye pastayı üflerken senden inş kurtulurum boşanırım dedi gülerek şaka yaptı belki ama hoşuma gitmiyor artık 7 aylık evliyiz 7 sene değil. Sonra kavga çıkarttım ben o gün bana dedi ki keşke o gün seni sahilde bıraksaydım evlenmeseydik de ors… olsaydın dedi.. sabah 4 e kadar ağladım ağladım ağladım. Bunları hak etmiyorum bu ben ben değilim çok mutsuzum