Hiç yakınınızı kaybettiniz mi?

Dedem son nefesinde beni sayıklamış ölüm haberini aldığımda yoldaydım ve asla kendimi affetmeyeceğim. Bilmiyorum bana kızdı mı yetişemedim diye.

bizi dedem büyüttü babam hep yurt dışında çalışırdı.

karlı mevsimlerde erkenden kalkar yolları açardı okula gidelim diye

kur’anı ilk ondan öğrendim ilme değer verirdi. İyi bir müslümandı. Geniş bir kütüphanesi vardı. Ben kapalı değilim diye saatlerce dini anlatırdı onunla bu konuda tatlı tatlı tartıştırdık. O konuşmalar hiç bitsin istemezdim. Eşimle tanıştığında onunla evlenmem için çok destek oldu.
Dedemden herkes korkar çekinirdi ama o sert yüzünün altında hep bir Hulusi katmer vardı. O gün onun tabutuna sarıldığımda sadece benim geldiğimi görsün istedim. Durumumun iyi olduğu zamanlarda her maaştan sonra ona yemek gönderirdim ne sevdiğini bilirdim çocuk gibi o yemeği beklerdi. Dedem benim çocukluğumdu o ölünde çocukluğum da bitti bende bir zincir koptu.
günlerdir ağlıyorum ona yetişemedim. Hani mezardaki topraktan korkarsın ya ben 2 gün o toprağa sarılıp uyudum.
Herkes bana yaşı vardı dedi bu acıyı söndür dedi.
çocukları bile unuttu

ama ben onu asla unutmayacağım

Dedem toprak ağasıydı 2 metre toprağa gömdüler

seni seviyorum rüyama gel ve benle vedalaş 😔içimdeki bu ateş sönmeyecek