Yaşama sevincim kalmadı. Ne yapmalıyım?

Keşke ben de duygusuz düşüncesiz olabilsem. İnan en çok istediğim şey o. Mutsuz olursam olayım ama hissetmiyim

Aynen öyle. İnsanlarla da olmuyor yalnız da olmuyor gerçekten. Ben de 2019'du sanırım hatta master hesabım vardı sildim gittim. Ama yine buradayım işte belki bu kadar pis insan içinde iyi birileri de denk gelir diye. Siteyi pek sevmesem de hayatımda gördüğüm en hakiki insanlarla da burada tanışmıştım her ne kadar artık hayatımda olmasalar da

İstersen istek veya mesaj at oradan anlatıyım buradan zor olur şimdi

Bilmiyorum belki 5 yıl sonra bu günlerimi anıp ne apt*lmışım diyeceğim. Ama maalesef ki şu anı yaşıyoruz. Kendimi gereğinden fazla yıprattığımın farkındayım ama duygusal karakterimin altında eziliyorum ne yazık ki.

Sadece yemek yerken mutlu oluyorum o da sağlığıma yeterince zarar verdi zaten bir de koca göbek derdi çıktı başıma

Umarım ben de başlarım. Hiçbir şeye halim yok gibi hissediyorum sanki vaktim yokmuş gibi. Bir de seneye kpss'ye gireceğim onun yükü de var üzerimde o da beni strese sokuyor açıkçası

Ben sadece okula gittiğim halde her şey büyüyor işte gözümde. Sanırım haklısın insan hem hedeflerine hem kendine odaklanmalı. Tek taraflı yürümüyor bu şekilde yalnızca kaybım olur kazancım değil.

Benim hiç arkadaşım yok ki. Çoğu insanın arkadaş olma sebebi menfaatlerini karşılamak. Menfaatini karşılayamıyorsa arkadaş olmuyor zaten. Biriyle arkadaş olmak istiyorsan rol yapıp menfaatini karşılaman lazım bu da bana göre değil..

Arkadaş yönünden hiç yüzüm gülmedi bir kez hariç o arkadaşımı da yıllardır bulamıyorum

Özelimi de açmıyorum. Açıkçası ben arkadaş değil dost istiyorum. Yoksa dediğin gibi arkadaş olmak bir merhabaya bakıyor artık

Elde var sıfır. Ben zamanla yitiriyorum sadece insanları. Yitirmek de demeyeyim de karışık meseleler ya

Sağlığım da yok tek canım kaldı. Ölmek de istemiyorum ama hayattan tat da almıyorum. Sadece gözyaşı döküyorum. Ne olmadı ki?

Yaşam mutlu olunca güzel. Güneş güzel, gökyüzü güzel, çiçekler güzel... Ama insan mutsuz olduğunda onlara bakmak bile içini nefretle kaplıyor. Yaşama hevesimi emen şey yalnızlık. Aşk ilişkisi olarak demiyorum her yönden yalnızlık sanki kimsesiz gibi hissediyorum, sanki kimse beni sevmiyor gibi hissediyorum. Bunları yazarken bile ağlıyorum neden bilmiyorum. Ağlayarak çözülmeyecek onu da biliyorum ama olmuyor..