Aşk İlişkileri 
YKS2026 
Gündem 
Dünya Kupası 
Güzellik & Bakım 
Alışveriş & Hediyeler 
Kızlar Bir Adım Öne 
Tatil & Seyahat 
Arabalar 
Astroloji & Burçlar 
Eğitim & Kariyer 
Gamer 
Moda & Stil 
Spor 
Evcil Hayvanlar 
Müzik & Etkinlik 
Kültür & Sanat 
Para & Ekonomi 
Magazin 
Diziler & Filmler 
Cilt Bakım 
Kişilik & Karakter 
Saç Bakım 
Çocuk & Ebeveyn 
Yeme & İçme 
Cinsel Yaşam 
İnternet & Teknoloji 
Ev & Yaşam 
Özel Günler & Hijyen 
Aile & Toplum 
Diyet & Beslenme 
Sağlık 
Diğer 
3 yıldır sürekli önce neydim, şimdi neyim ve ileride ne olacağım diye düşündüm. Gerçekçi düşündükçe umutsuzluğa düşüyorum. Biliyorum psikolojik desteğe terapiye ve hayat koçluğuna ihtiyacım var ama bunları karşılayacak param yok. Ailem ile hiç konuşamam bu durumu ne beni anlarlar ne de iyileşebilmemi umursarlar. Üzerimde piskolojik tedavi gibi şeylerin işe yarayacağını sanmıyorum, deli gömleği giydirilip bir odaya atacaklarını düşünüyorum.
Şiddetli bir Depresyona girdim ve girmeme sebep olan olaylar kısaca şunlar:
1- Kendimi beceriksiz, yetersiz, kötü ve herkesin nefret ettiği kişi olarak görüyorum. Kendimi sevmiyorum.
2- İnsanlar ile iletişim kurmada iyi değilim ve hiç kimseyle anlaşamıyorum. Uyumsuzum.
3- Herkes gibi kız arkadaşımın da olmasını istedim, elim yüzüm düzgün tipim iyi ve bakımlıyım ama önemli olan bu değilmiş. Boş bir odun olduğumu fark ettim. Konuşacak, paylaşacak, mutluluk verecek bir kişi değilim bu durumda kim beni istesin ki? Espiriden anlamayan, gülmekten, eğlenmekten, mutlu olmaktan yoksun birini kim ne yapsın ki?
4- En acısı da bu: Tüm bunların farkında olup buraya yazıp belki birisi bana yardım eder diye umuyorum ve elim kolum da tutuyorken neden başkasından medet umuyorum?
Açıkçası hiç bir şey yapacak enerjim yok, yaşam isteğim sıfır. Her gün daha fazla çöküyorum ve bunun farkındayım. Durdurmak için hiç bir şey yapmıyorum en büyük sorun da bu.
5- Bir yaşam amacım yok, bir yeteneğim, yapacağım bir şey ve istek hiç bir şey yok tıpkı bir bitki gibi hatta cansız bir nesneymiş gibi yaşıyorum. Hayatı yaşayamadım, çocukluğumu da.
Bunları sürekli düşündükçe depresyona giriyorum ve bu böyle olmaz değişmeli deyip kendimi toparlayıp bir şey yapmaya, bir şeyleri düzeltmeye kalkamıyorum. Boş yere yaşadığımı düşünüyorum.
Artık dayanılmaz hale geldi intihar etmeyi bile denedim ama yapamıyorum, bir köşeye çekilip kafayı yiyorum, delirdiğimi düşünüyorum.
Zamanında Ankara da yaşıyordum, ailem beni 5000 nüfuslu bir ilçeye getirdi, çocukken de içe dönüktüm ve arkadşım olmazdı burada odama kapandım. Yıllardır bu lanet yerde neden yaşadığımı düşünüyorum ve ailemin kendi rahatlarını düşünerek hayatımı mahvettiklerine inanıyorum.
Cevap bile verileceğine inanmıyorum bu paylaşıma hatta buraya kadar okunacağından bile şüpheliyim. Şüpheliysen neden yazıyorsunuz derseniz bunu bende bilmiyorum.
Şiddetli bir Depresyona girdim ve girmeme sebep olan olaylar kısaca şunlar:
1- Kendimi beceriksiz, yetersiz, kötü ve herkesin nefret ettiği kişi olarak görüyorum. Kendimi sevmiyorum.
2- İnsanlar ile iletişim kurmada iyi değilim ve hiç kimseyle anlaşamıyorum. Uyumsuzum.
3- Herkes gibi kız arkadaşımın da olmasını istedim, elim yüzüm düzgün tipim iyi ve bakımlıyım ama önemli olan bu değilmiş. Boş bir odun olduğumu fark ettim. Konuşacak, paylaşacak, mutluluk verecek bir kişi değilim bu durumda kim beni istesin ki? Espiriden anlamayan, gülmekten, eğlenmekten, mutlu olmaktan yoksun birini kim ne yapsın ki?
4- En acısı da bu: Tüm bunların farkında olup buraya yazıp belki birisi bana yardım eder diye umuyorum ve elim kolum da tutuyorken neden başkasından medet umuyorum?
Açıkçası hiç bir şey yapacak enerjim yok, yaşam isteğim sıfır. Her gün daha fazla çöküyorum ve bunun farkındayım. Durdurmak için hiç bir şey yapmıyorum en büyük sorun da bu.
5- Bir yaşam amacım yok, bir yeteneğim, yapacağım bir şey ve istek hiç bir şey yok tıpkı bir bitki gibi hatta cansız bir nesneymiş gibi yaşıyorum. Hayatı yaşayamadım, çocukluğumu da.
Bunları sürekli düşündükçe depresyona giriyorum ve bu böyle olmaz değişmeli deyip kendimi toparlayıp bir şey yapmaya, bir şeyleri düzeltmeye kalkamıyorum. Boş yere yaşadığımı düşünüyorum.
Artık dayanılmaz hale geldi intihar etmeyi bile denedim ama yapamıyorum, bir köşeye çekilip kafayı yiyorum, delirdiğimi düşünüyorum.
Zamanında Ankara da yaşıyordum, ailem beni 5000 nüfuslu bir ilçeye getirdi, çocukken de içe dönüktüm ve arkadşım olmazdı burada odama kapandım. Yıllardır bu lanet yerde neden yaşadığımı düşünüyorum ve ailemin kendi rahatlarını düşünerek hayatımı mahvettiklerine inanıyorum.
Cevap bile verileceğine inanmıyorum bu paylaşıma hatta buraya kadar okunacağından bile şüpheliyim. Şüpheliysen neden yazıyorsunuz derseniz bunu bende bilmiyorum.
