Neden hep kendimden düşük işler ve partnerlerle karşılaşıyorum?

Yok canım zaten öyle mi dedim. Seçiyorum. Günde mesela kal tane iş ya da erkek ekliyor beni istek atıyor ama çoğunu zaten reddediyorım. Arada artık mecbur bir şans veriyorum onda da birkaç ay zor dayanıyorum zaten pişman oluyorum.

Tamam da nasıl para kazanıcam. İş bulunmuyor ve geçinmem lazım. Yoksa birkaç arkadaşım da diyor mesela işte niye bu şirketlerde çalışıyorsun işte. İyi bir yer değilse çalışma diye de. Param yok ki. Öyle bana bakan bir ailem ya da sevgilim yok yani kendim geçinmek zorundayım. Ayrıca erkeğe gelince erkekte onu yapıyorum zaten. Direk ayrılıyorum. Ama iş öyle değil. Katlanıyorum mecbur.

Erkekte de zaten genelde çok yalnız işsiz olduğunda vs erkek arkadaş buluyorum. Hani hem maddi destek olsun hem ilgilensin diye. Genel hayatım iyiyken hiçbir erkeğe katlanamıyorum açıkçası yani çünkğ karşıma çıkanlar hep Abaza bencil kaba demgesiz pis tipler.

Diyorsun ya erkekleri tanı sevgili ol diye. Ona zaman ve fırsat veren yok. Yani şöyle aylarca yıllarca uzaktan mesajla ya da arkadaş ortamında mesela sarkıyor. Oralarda tanıyamıyorsun sonıöta başbaşa görüşmek sohbet etmen gerekiyor. Başbaşa görüştüğüm anda da zaten çoğu ilk buluşmada öpmeye yakınlaşmaya direk işte sevgili olduk demeye başlıyor. Sen ne kadar engellesen de hayır desen de direk sevgili triplerine giriyor. Sen terslersen de tamam o zaman benden hoşlanmıyorsun diye bırakıp gidiyor ya da taciz ediyor hani sadece fiziksel cinsel değil. Duygusal olarak da. Hani aşkım seni seviyorum sen de beni seviyor musun ya da neyimi beğeniyorsun ya da aile ve arkadaşlarımla tanış diye seni hep zorluyor. Sen mantıklı şekilde daha seni tanımıyorum işte zamanla olur bu biraz sakin ve yavaş ol dediğinde de ya peki pardon diyip yine devam ediyor ya da of pof çok zorsun diye trip atıyor. O nedenle içi boş ama adı olan sevgililiklerim oldu ama birkaç buluşmada hiçbir şey yaşamadan ayrıldık. Ya da işte başta hoşlanıp şans verdiklerim oldu ama onları da birkaç ay içinde görüp acayip soğuyup ayrıldım. Bir tane mantıklı olgun aklı başında karşıma çıkmadı. Hep genelde bencil sadece kendi isteklerine odaklı ve zorlayıcı tiplerdi.

Ve aynen insan boşluktayken oluyor. Yani ben mesela en çok sevgili flört işsiz boş yalnızken yapıyorum. Ya da işim varken mesela kötü iş kabul etmiyorum ama uzun süre işsiz kalında kötü iş de kabul ediyorsun.

Bi de bu devirde tüm ilişkiler öyle. Hani tüm kız arkadaşlarıma ya da gelen erkekler daha ilk buluşmalarda seks yapma derdinde. Hani tek odakları bu. Asla sağlıklı ve normal değiller. Çoğu kadın da bunu reddediyor ya da zaman istiyor diye aldatılıyor ya da ayrılıyorlar. Ama kadın ilk günden seks yapsa da bu sefer erkek değer vermiyor yine ve çoğu zaman kadını sadece seks için kullanmak istiyor herhangi bir ilişki angaryası istemiyor.

Çalışıyorum. Hayır arkadaşım piyasa öyle. Bana özel değil ki. Her erkek böyle aşağı yukarı. Baktı birkaç buluşmada kızla yakınlaşamıyor direk başkasına geçiyor.

Evet öyle ama işte hiç ilişki yaşamamış oluyorsun. O da kötü. Yani evlenmek isteyen de ihtiyacından zaten. Sonuçta daha ilk buluşmada sevgili olmak evlenmek isteyen direk senden yararlanmak istiyor ondan. Hepsi öyle. Kimse bir tanıyım vakit geçireyim kafasında değil. Bi de aşığım seviyorum ölüyorum bitiyorum diyor hepsi midem bulamıyor nasıl iğrençler. Daha beni tanımadan iki günde. Ben hiçbirini bir gram sevmedim açıkçası sadece flört edip tanıdım. Zaten dediğim gibi birkaç görüşme ya da en fazla ayda zaten ne mal olduklarını görüp bitirdim. Ama asıl istediğim şey. Düzgün biri hayatıma girse böyle zamanla tanısam güvensem sevsem filan. Böyle bana baskı yapıp kullanmaya çalışmasa.

Evet öyle yapmaya çalışıyorum zaten ama iyiler asla karşıma çıkmıyor işte hep kötülerle başla bitir yoruluyorum.

İnşallah işte arada çıktı anıyoruz da birkaç ayda yine patlıyor

Evet isterim.

Yazdım zaten

Hayrı 27