Kıskanmam söz konusu bile olamaz. Hayatımda ilk ve tek kez aşık olmuştum o zamanlar bile aşık olduğum kişinin sevdiği kızla olmasını istedim, ayrılınca o kızdan üzüldüm hatta. İmrenirim orası ayrı.
1
4 Yorumla
Soran
+1 yıl
Bu çok acı bir şey, sevdiğinin başkasıyla mutlu olmasını istemek...
Kıskançlık olmadı tabi de imrendim zamanında. :D İnsan, kendisini seven birinin olmasını istiyor. Beraber geçirilen zamanlar, tatiller, eğlenceler, seyahatler... Uzar gider bu liste.
1
4 Yorumla
Soran
+1 yıl
Kesinlikle ben imrenmeyi normal karşılıyorum, hani kötü anlamda değil, mutlu olmak kim istemez ki? : )
İnsan kendisinde olmayanı her zaman arzular ve kıskanır. Bunun yaşanmaması imkansız. Ne kadar itiraz ederlerse etsinler mutlaka içten içe bu yaşanacaktır.
Bu ne kadar bir içgüdüdür bilemiyorum. İçgüdüler genelde daha ilkel tepkilere dayanan şeyler olur. Bu ise daha çok insana has bir gurur meselesi gibi duruyor.
Bu da kendini kabul edememekle alakalı. Ben nasıl böyle bir şey yaparım bana yakışmaz ben istesem şunları şunları yaparım böyle saçmalıklara karnım tok gibisinden ben de düşünüyorum ama bunu yaptığımı kabul de ediyorum. Bence önemli olan gerçeği kabullenmek. Zira daha sonra bu ezikçe düşüncelere kapıldığımı aklıma getirip kendi kendime gülüyorum ve dalga geçiyorum. Ve de keşke ben de öyle şeyler yaşasaydım diye kıskanıyorum. Ama bir noktadan sonra da umursamıyorum açıkçası.
Zaten sürekli olan bir şey değil bana bu. Hani bir döngü gibi. Umursamama döngüsü ile ağlayacak kadar umursama döngüsü arasında kalıyorum. Bazen duygusal, bazen hissis oluyorum. Hep değişiyo :D
Kıskanmam ama evet, imrenirim ve hoşlandığım kızla da günün birinde evlenebilsem. Oysa ki o sadece arkadaş olarak görüyor fakat yine de bir umut ki, belki günün birinde fikri değişir.