Sadece aklımı kemiren şeyleri anlatmak istedim hepsi bu?

Son 2 3 yıldır psikolojik sıkıntılar çekiyorum atlatamıyorum. Aralarında sevgi saygı olmayan sorunlu bir ailem var. Babam narsist, annem panik atak oldu ikisi de psikolojik ilaç kullanıyor. 2 yıldır hafızlık kursuna gidiyorum bitirmeme çok az kalmıştı ki çok büyük bir çöküntü yaşadım 2 ay önce ve devam edemedim. O sırada üstüme çok gelindi devam etmem konusunda ama ben yataktan çıkacak gücü bile bulamıyordum kendimde. Sonra tekrar başladım 1 hafta gittim kendime plan yaptım düzene sokmaya çalıştım hayatımı bilmem kaçıncı kez. Ama yine her şeyi yerle bir ettiler ve 2 gündür yine devam edemiyorum yapamıyorum ve üni sınavına giricem şehir dışı istiyorum ama gel gör ki ne ders çalışabiliyorum ne de başka bir şey yapabiliyorum.

Ben sürekli ayağa kalktıkça ailem yine beni yıkıyor ve bunu yapan kendileri olmasına rağmen benden başarı bekliyorlar. Çok yoruldum bu döngüyü yaşamaktan ve gücüm kalmadı artık. Ki zaten okulda da hafızlıkta da oldukça başarılıydım ama şu an o kadar yorgunum ki sadece gözlerimin açık olması bile beni düşünemeyeceğiniz kadar yoruyor. Sürekli kavgadan, birbirini aşağılamalardan babamın narsistliğinden o kadar bezdim ki. Bir de abim var annemi üzen evlenip gitti ama hala onun derdini çekiyoruz. Annem kaç defa ambulansla hastaneye gitti fenalaştığı için. Ablam da annemi korumaya çalışıyor ama ben eziliyorum bütün bunların arasında. Masum kimse yok. Bu hayatta desteğini hissettiğim bir kişi var o da benden çok çok uzakta. 1 yıldır her gün intiharı düşünüyorum. Sol kolum iz içinde zaten bunu ergenlikten değil de acısına alışmak için yapıyordum. Sigara kullanan biri değilim o yüzden içtiğimde vücudum fena uyuşuyor ot çekmiş gibi. Düşüncelerde boğulduğumda sigara içip kendimi uyuşturuyorum ve öyle bir andayken intihar etmek geliyor hep içimden. Ateşli silah bulamam, kesin öleyim diye yüksekten atlamak da bir çözüm. Dışarı çıktığımda eve dönmek istemiyorum. Bu evde kalmak istemiyorum artık ve işin kötü yanı geleceğimin iyi olduğunu bilsem bile o günlere ulaşmak istemiyorum yaşamak bana çok yorucu geliyor resmen bir insan nasıl susadığında su isterse bazı zamanlar canım aynı öyle ölümü istiyor. Annemin babamın geçmişi de iyi değil berbat ortamlarda büyümüş annem dayakla psikolojik şiddetle. Evden kaçsam diye bile düşündüm artık sağlıklı düşünemiyorum. Sabahları gözümü her açtığımda kalbime bir ağrı saplanıyor ve hala yaşıyor oluşuma isyan ediyorum. İnançlı biriydim ama artık inancım da beni hayatta tutmaya yetmiyor. Psikolojik yardım almayı teklif ettim aileme ama izin vermedi annem siciline işler yok aile sırlarımızı mı anlatacaksın? Saçma sapan tepkiler vererek karşı çıktı. Eskiden yazdığım yazıları okudum ortaokuldan bu yana hep intihar etmek istediğimden ve bu ailenin ne kadar ruh emici olduğundan bahsetmişim. Lütfen kendi hayatını kur falan demeyin çünkü bu zamana kadar zaten bu amaçla ayakta durdum ama şu an inanın hiçbir şeye takatim yok. Bunaldığım zaman dinlenmeme izin vermediler o yüzden şimdi hiç geçmeyen bir yorgunluğum var.