İçimde çok büyük bir yalnızlık var?

Merhaba 20 yaşındayım tek çocuğum sadece annemle büyüdüm,1 yıllık çok sevdiğim aşık oldugum bir insan var, sürekli annemin işinden dolayı tasindigimiz için arkadaş edinsem de yanımda tutamadım fazla, Olanlar da şehir dışında.
Annem ve sevgilim daha çok baskınlar hayatımda, ama ikisi de birbirinden dengesiz karakterler. Annem söz verir ümit verir ve hiç birşeyi yapmaz hiç bir zaman yanimdaymis gibi hissetmedim sırf zorunda olduğu için bana bakıyormuş katlaniyormus gibi hissettim, sevgilim ise benimle çok güzel hayaller kurar geleceğe dair sonra ben kurunca biraz geri çeker kendini, ki kendi kurdugu hayaller benimkinden çok daha ciddi olmasına rağmen bundan korkar, sürekli fikir değiştiren kararsiz dengesiz bı sonraki hamlesi belli olmayan bir insan, ve ben kendimi dertlerimi paylasacagim yoldaş, dert ortağı göremiyorum hayatımda. Ne sevincimi ne üzüntümü anlayabiliyorum kimseye, ikisinin de umrunda değil çok benmerkezci insanlar. Yanimda olmaya çalışsalar bile icimdeki o koskoca karanlık bı evrendeki en soğuk yerdeki soğuk bir yıldız olmam gercegini değiştirmiyor, istememe rağmen aklıma intihar düşünceleri kaplıyor. cok büyük gelecek kaygım da var aynı zamanda, ne olur beni kınamayın ben engel olamıyorum bu düşünceme
İçime işlemiş gibi, benimle yaşıt insanların hayatına bakınca benimkinin yanından bile geçmiyor ama kötünün iyisiyim en azindan daha ağır şeyler yaşamıyorum diyorum. Babasizlik önüme çıkan hiçbir erkeği analiz edemememi sağlıyor. Annemin de baba rolünde çok olması beni annesiz bırakıyor, o kadar baba rolünde ki annelik hasreti çekiyorum babalık değil. İs yerinden gelince herkesin keyfini bozan babalar gibi, kimse oturup dinlemiyor herkes benmerkezci ve çok aşırı alınganlık ediyor bana, kızıyor.
Kendimi bir hata, bir yükten başka hiçbir şey gibi göremiyorum