Ailem eve iftar için misafir çağırıyor. Rahatsız oluyorum. Çağırma dediğim halde çağırıyor. Ne yapacağım?

20 yaşındayım. 2 yıldır korona var diye akraba çağırmadık. Annem tutturdu, bu yıl akrabaları iftara cagiracgim diyor. Geçen hafta komşuları aldı. Sesimi çıkarmadım. Şimdi babanın sülalesini cagiracagim diye tutturdu annem. Yarın akşam gelecekler 15 kişi. Haftaya da gelecek başkaları yine 15 kişi.
Şimdi anamın sülalesi bu hafta bizi iftara çağırmış. Annem onları da davet edeceğim diyor.
Ben de çağırmasını istemiyorum. İnsanları sevmiyorum. Çünkü geldiğinde zorunlu oturmak ve hizmet etmek zorundasın.
Ve sülale de şu düşünce var; biz gittiysek, o da bizi yemeğe almak zorunda, güzel yemek yapmak zorunda. İşte ben de buna kızıyorum. İftara misafir alacaksan böyle şeyler ödünçlü olmamalı. Allah rızası için olmalı. Bunu istemiyorum.
Kavga ediyoruz. İnsan çağırdıysan bana sordun mu, bakmayacağım, yardım etmeyeceğim diyorum. Beni tek mı bırakacaksın diyor. Senin misafirin odama giderim diyorum. Misafirlerle oturmak zorundasın diyor. 2 haftadır kavga ediyoruz. Bugün de ettik.
Yarın için gerim gerim geriliyorum. Sinir kat sayım yükseliyor.
Bu evde hiç benim sözüm geçmiyor. Babamla kavga ediyoruz. Bana insan sevmez, yabani, vs. Başka argoca kelimeler kullanıyorlar.
Allah aşkına sevmek zorunda mıyım?
Yks için ders çalışacağım diyorum. Normalde ders çalıştığın mı var diyorlar. Görmüyorlar çalıştığımı.
Sizce ne yapmalıyım?
Yarın için baya çok stresim var.
Nasıl anlasacagim bunlarla?