Aile içi ilişkilerimiz kötü olduğundan hayatimin kötü olduğunu saniyorum hep. Üzülüp duruyorum. Bundan nasil kurtulabilirim?

Önceden güzel eğlenceliydi herkes içli dişli bir aile idik. 5 yildir Aile içi sorunlarimiz var. Baba evlatlariyla konuşmuyor kinli öyle durum. Anne desen ayri bir kafa yapisi. Kimsenin psikolojisi yerinde değildir artik desem yalan olmaz. Hani aile ilişkilerimiz cidden kötü. Ama en azindan fiziksel şiddet yok. Yine de bazen kafamda hayatim çok kötü olduğunu kuruyorum bundan kurtulmam gerekiyor. Arkadaşlarım var dost gibiler. Üniversite de okuyorum gelmisim buraya kadar. Yasantim normal-iyi arasi ama aile ilişkilerimizden dolayi bir kötüye çekiliyor. Ya kabullenemiyorum bu durumu. Sürekli kafamda üzüntülü senaryolar. Aile yapisi cidden etkiliyor yoruyor da büyüdükçe. Bunu nasil geride birakabilirim? Hayatim cok kötü gibi görmekten nasil vazgeçebilirim?