Ben annem ile görüşmüyorum. Hatta tamamen hayatımdan çıkarmayı bile düşünüyorum, zaten onun da çokk umrunda olmadığını, dört gözle bu anı beklediğini bu dönemde çok iyi anladım. Bazen kendimi kimsesiz gibi hissediyorum.
Var tabi olmaz mı. Annenin sende ne kadar hakkı varsa senin de onun üzerinde hakkın var. Ne yaşadın bilmiyorum ama yine dönüp dolaşıp geleceğin yer ana kucağı. Bence o yüzden bu kadar keskin hareket etmemelisin. Detaylı anlatırsan yardımcı olmaya çalışayım.
Kisaca şöyle soyliyeyim, onunla her gorusmemde, her bir araya gelisimde icindeki en büyük acim yeniden alevleniyor. O agladiginda icim zerre acımıyor, sarildigimda icimde bosluktan ötesi kırgınlık, öfke. Dahası yok. Yerinde sağ olsun ama benden uzak olsun, yaram desşilmesin...
Sorunlarin ne oldugunu bilmiyorum fakat ne olursa olsun alttan alan az gorusen samimi olmayan ama küsmeyen ve sık görüsmeyen taraf olmani tavsiye edebilirim.
Hep oyle oldum, ama bunun bana hic faydası olmadi, aksine hep zarar gördüm. Bir versem bes daha istendi (maddi olarak demiyorum bunu) ve benim o. kadar hakkim yenildi, o kadar hak etmedigim seylere maruz kaldim ki...