Babamla neden hiç yakın olamıyorum?

Şu yaşıma kadar özel günler hariç gidip sarılmadım. Babacımı falan bırakın bazen baba demeye bile çekiniyorum. Ağzımdan çıkmıyor. Ben küçükken çok gergin biriydi. Akşamları oynamama kızardı, annemle kavga ederdi saçma sebepler yüzünden. Yumurta çok mu cıvık oldu. Büyük bir kavga patlar ve akşama kadar bitmezdi gerginlik. Kendimi çok kasardım, benden bir şey isterdi biraz algılama sorunum vardı sanırım. Kendimi kastığım için hep yanlış anlardım, istediği şeyleri yanlış getirirdim, bana canım derdi. Ağlardım. Pazarları evin direği olarak koltuğa yayılır aynı takılırdı. Ses çıkarmak yok, sakız çiğnemek yok, sesli yiyecekleri yemek yok. Pazarlardan nefret ediyorum hala. şu an öncelere göre gayet iyi, özellikle kardeşim doğduktan sonra yumuşadı. Onunla ilgileniyor, oynuyor. Keşke bende öyle olsaydım. Benimlede ilgilenmeye çalışıyor ama olmuyor. Bugün günlük toplam 10 saniye konuştuk. Kapıda karşıladığımda.. Kendimi uzak tutuyorum, her dediğine inat yapıyorum karşı çıkıyorum. Evet benimde suçum var ama bunu düzeltemiyorum. Umarım ilerideki eşim babamın tam tersi olur. Umarım.