Baskıcı bir ailede yetişmek ve yeri gelir evden kaçmayı aklından geçirmek?

Hepinize merhaba.
Başlıktan da anlaşılacağı gibi burada biraz baskıcı bir ailede yaşadığım şeylerden bahsetmek ve benimle aynı durumda olan ya da olmayan insanlara ulaşabilmeyi sağlamak. Ailem dinine çok düşkün, kuralcı ve baskıcı. Bir abim var fakat kendisi yurtdışında yaşadığı için bizimle pek bir alakası yok zaten yaşı da baya büyük. Ben henüz 21 yaşındayım ve kendimi bildim bileli kısıtlanıyorum. Özellikle babam tarafından.

Giydiğim bir kıyafeti beğenmese bu çok dar üzerine uzun bir şey giy tarzı yorumlara maruz kalıyorum. Şort, etek, askılı giymek söz konusu bile olamıyor. Annem çalışmıyor ve ekonomik özgürlüğü olmadığı, babama bağımlı olduğu için onun her dediğini yapan, sürekli alttan alan kaba tabirle kölesi gibi çalışan bir insan. Bu sebeple de babamın kızdığı bir şey varsa bu sefer o da benim üstüme gelip bunu yapma baban kızar tarzı söylemlerde bulundu her zaman.

Babam çok sinirli bir insan ve normal bir konuyu bile konuşacak olsak eğer onun standartlarına uygun değilse hemen bağırıp çağırmaya başlar ve karşısındakini sesiyle ezmeye çalışır. Şu ana kadar fiziksel şiddet uygulamadı anneme. Küçükken bana vurmuştur birkaç kez, abime de. Lise hayatım boyunca çok çalıştım sırf başka bir şehre gidip onlar olmadan en azından kendi ayaklarımın üzerinde durabilmek için. Kazandım, istediğim bölümü ve okulu kazandım. Şu an üniversitede 4. sınıfa geçtim ama korona dolayısıyla bir buçuk yıldır ailemle kalmak zorundaydım yine.

Şunu da eklemek istiyorum. Babam sürekli bağıran bir insan olduğu için ne zaman bir tartışma çıksa, bağırma olsa ben hep kendimi geri çektim. Belki bir iki kere bir şey söylemişimdir. Kendimi geri çeke çeke psikolojimin çok alt üst olduğunu hissediyorum özellikle bugün yaşanan olaydan sonra.

Bugün kahvaltı ederken konusu açıldı. Eylül ayında her ne kadar kesin olmasa da okulların yüz yüze eğitime geçmesi büyük bir olasılık. Bu sebeple tekrardan şehir dışına gitmem gerekecek. Bugün de konu formasyonun, tezsiz yüksek lisans olarak değişmiş olmasından ve iki sene sürdüğünden konu açıldı. Şöyle bir söylemle karşı karşıya kaldım: "Önümüzdeki sene ben seni nasıl göndereceğim şehir dışına diye düşünüyorken bir de iki sene tezsiz yüksek lisans mı yapacaksın şehir dışında?" Sorun para mı acaba diye düşündüm ve dile getirdim. Sorunun para olmadığını benim başka bir şehirde olmam olduğunu söyledi. Gittiğim okulu kötüledi ve oradan mezun olunca okulun bir adı olmadığı için hiçbir işe yaramayacağından bahsetti bağırarak. Ben de bu sefer karşılık verdim ve okulumdan, öğretmenlerimden ve bölümümden çok memnun olduğumu söyledim. Sinirlerim bozulduğu için ağlamaklıyım çünkü hep öyle olur bana. Sonrasında bağırarak cevap vermeye devam ediyor, ben de bağırarak konuşuyorum. Annem sessiz ama benim yanımda sanki bir şey olursa korurum gibisinden. Tartışma hiddetlendi biraz bu şekilde.