Türkiye'de birçok insan üvey anne ve babaya sıcak bakmıyor. Varsayalım ki sizin de annenizle babanız boşandı ve anneniz veya babanız bir süre sonra başka birisiyle evlenme kararı aldı. Anne ya da babanızın bu kararına olumlu yaklaşır mıydınız?
Olumlu bakarım, anne/babamın mutluluğu önemli, karışmak bana düşmez.
Babamın evlenmesine olumlu bakarım ama annemin evlenmesine karşı çıkarım.
Olumlu bakmam ama engel de olmam, sadece üzülürüm.
Söz konusu bile olamaz, karşı çıkar engel olurum.
Bu durum beni derinden yaralar ve onunla irtibatı keserim sonsuza dek.
Yaşını ve cinsiyetini belirt, oyunu kullan:
Lütfen yaşını seç
Boşanan anne veya babanızın başka birisiyle izdivaç kurmasına olumlu bakar mıydınız?
Anam babam 6-7 yaşımdayken ayrılmışlar. Aylar aylar önce annemin telefonunda birisiyle yazıştığını gördüm, cinsellik falanda konuşuyorlardı. Delirdim falan neyse, sonra yumuşakça anneme konuyu açtım, sonra konuşuruz dedi, ne zaman konuyu açsam sonra konuşuruz sonra konuşuruz diyor.
Şimdi ben annemden sevgi görmedim desem yeridir. Onu neredeyse de hiç sevmedim, doğuştan gelen bir durum ciddi manada sevmiyorum sevemiyorum yani.
Çocukluğumda bana saygısı sadece okul notlarım ile ölçülüdür. Notlarım iyiyse sever değilse sevmez. Derskolik manyağın önde gidenidir. Bende okulu sevmedim, ki yapamıyordum da zaten, öyle böyle geçiyorduk bir şekilde. Ki tahmin edersiniz ki annemde beni sevmiyor :d
Annem derslerim düşmesin diye oyuncak almazdı bana. Nenem ile gizli gizli alırdık o işten geldiğinde de saklardım sürekli. Fakat benim diğer çocuklardan farkım "merak" duygumun baskın olmasıydı. Oyuncağı hep merak eder kırar ve bir kovada saklardım parçalarını. Milletin çocuğu oyuncak diye ağlarken ben tarla tarla gezip eski parçalar toplayıp kendi oyuncağımı yapardım. BU özelliğimden ötürü, robot okullarına göndermelerini istemiştim çocukken, öyle bi okul yok diyerek geçiştirmişlerdi beni.. Ben parça toplardım o ansızın bir gün gelip temizlik yapıp parçaları atardı.
Ben sürekli onun sözünü dinlemeye programlanmıştım. Beni onun korkusu ile büyüttü. Okuldan eve, evden okula bir çocuktum. Arkadaşlarım eğlenirdi sürekli fakat ben sadece onların o güzel hikayelerini dinlerdim o kadar :( Dışarıda gezmeme pek izin vermezdi. arkadaşlarımı sevmezdi, bu hayatta sadece derslerim ile ilgilenmemi isterdi bende bunun zıttı olduğum için hiçbir zaman o isteği olmadı. d ancak ilkokulda falan olmuştur. d
Futbola ilgi duydum, gittiğim belediyelerin açtığı bir yerde en iyilerden biri olmuştum. Farklı bir takıma transferimi falanda istediler, anneme söylediğimde ise önüme "okulun var" diyerek yüzyılın cahilliğini yaptı. ve hayatımı resmen mahvetti.
Sonra yazılıma ilgi duydum, siber güvenliğe ilgi duydum. Bilgisayarı taa ortaokuldan beri hep istemiştim fakat almamışlardı, ki o zamanlarda ikinci elin bile en kötüsüne razıydım. Bende lisede falan telefonla işi yürütmeye başladım ki bilgisayarı olanlara göre kat be kat daha iyidim. Gerek algoritma yeteneğim olsun, kodlarımın temizliği falan filan. iyiydim yani. Lise dönemim boyunca sürekli neredeyse her akşam o telefonun kavgası yapılırdı. Bende artık sinir stresten dayanamayıp bir kaç ay sürekli bırakıp , yeniden başlardım böyle gide gide en sonunda ilerleyemediğimi farkettim... lise 3 te sonunda bilgisayar aldılar. Fakat bence çok geçti her neyse aldılar fakat artık içimden hiçbir şey yapmak gelmiyordu. Hayattan bıkmış bir haldeydim. Çünlü anam olacak kadın hangi hayalime elimi uzatsam o hayalimi kurutmuştu.
şu an lise bitti, fakat anneme olan öfkem benle mezara kadar gelicek sanırım. Sevmiyorum maalesef, yüzüne de söyledim, sevgisini göstermediğini falan da kadın kabul etmiyor sanki , mk sanki ben suçluyum.
Lise dönemim boyunca hep asosyaldim, sanırım 4 yıldır öyleyim de diyebiliriz. Ki bence ortaokulu falan katarsak rahat bi 8 yılı vardır asosyalliğimin. Okul ve mahalle dışında herhangi bir yaşamım yok zaten ki onlarda arada görüyordum.
Psikolojik sorunlar yaşadım (kişilik bozukluğu (ki bunu sonradan farkettim yaşadım fakat farketmeden atlattım), OKB obsesif kompulsif bozukluk,) ve şu aralarda maladaptive daydreaming yaşıyorum ara ara..
Bu sorunları yaşadığımda onlara söyledim, hasteneye götürün dedim. O sorunlarımın etkisini görüyorlardı, ve sürekli kızıyorlardı, ben ise "elimde değil" dememe rağmen arkasını sorgulamadan "niye değil?" sorusunu mantıklı olarak sormak yerinde alaycı olarak kızgın olarak soruyorlardı.
Bi ara hatırlıyorum anneme beni hastaneye götürmesini istedim "niye sen deli misin?" dedikten sonra bıraktım daha sormayı...
Kısaca annem hayatımı mahvetti. O hayallerimin peşinden gitseydim çok iyi olacağıma adım gibi emindim. Geldiğim bir nokta vardı. "Bunlar değişmez, e bende artık bu hayatta yaşayacağımı yaşadım" bu kafadaydım...
Şimdi hayatımdan sonra sizin sorunuza gelicek olursak. Bu yaşattıklarını göz önüne alıp konuşursak...
O kadının benim hayatımın ortasına sı_çıp, başka birisiyle mutlu olmasına asla izin vermem. Ben öldükten sonra istediğini yapsın.
İnadına da evlenirse, reddederim biter bu kadar basit.
Bir de "Her başarılı erkeğin arkasında bir kadın vardır" derler ya, tamamen hurafe senin durumunda olan birçok insan var. Ailesi yüzünden istediği yere gelemeyen birçok insan. Umarım gelecekte başarılı olursun, lise yeni bittiğine göre daha gençsin, umudunu kaybetme sakın, başarılı biri olursan anneni şaşırtır ve ilgisini daha fazla çekersin ama bu durumda bu sefer sen onu görmezden gelerek aynı şekilde hissettiğin duyguları ona hissettirmiş olursun. Yolun açık olsun, başarılar diliyorum sana
Eyw abi, fakat şu aralar asker olmayı planlıyorum. İçimde üni okumak yok ki hedefim olabilecek bir bölüm yok, kısaca hedefim yok çalışmakta istemiyorum doğal olarak.
En rahatı askerlik, bunlardan uzakta yaşam. Ölsem bile en azından vatana bir hayır yaparak ölmüş olucağım. Dediğim gibi bunlar böyle kalırsa, ben yaşayacağımı yaşadım zaten gerisine pek gerek kalmadı.
Umarım bir konuda başarılı olup şu eski kafalı cahillerin arasından kurtulurum. Çok sağol abi.
Bence üniversite oku, hiç çalışmasan bile kıytırık bir yerde 4 yıllık herhangi bir bölüm oku ve öyle asker ol. Askeriyede kalabiliyorsun ve ''albay'' rütbesine kadar yükselebiliyorsun. Aklında bulunsun. Rica ederim
Ben çocukluğumdan beri anlaşamayan kişilerin evliliğini sürdürmemesi taraftarı oldum. İlkokula giderken de bu böyleydi şu anda da bu böyle. Anne babam ayrı değiller ama çok ayrılık eşiğine geldi. Her zaman da saygı duydum ayrılma kararlarına. Çünkü sürekli tartışma yaşanan bir evde çocuk da etkileniyor. Sürekli tartışmaya maruz kalacağıma boşansınlar en güzeli. Ayrı olunca sevgiyi de tam anlamadım, sevgisiz büyüdüm diyorlar anne babası ayrı olan çocuklar. Yerlerinde değilim, ailesini de tanımıyorum ama süreli kavga gürültü olan bir evde ne kadar huzurlu olunur ki diye düşünüyorum. Bunun için annem olsun, babam olsun ayrılıp farklı kişilerle evlenirse saygı duyarım. Mutlu olsunlar sürekli tartışacaklarına.
Empati kurmak lazım, eşinizden ayrıldınız hayatınız boyunca bekarmı yaşayacaksınız. Sebepler ne olursa olsun kimse başkası ile evlenmek için uçarak boşanmaz, evliliği yıkmak kolay değildir. Tabikide olumlu bakarım, tabi kişinin karakteri ne amaçla evlendiği önemli, saygı duyarım. Herkes günü gelince evlenip gidecek, bencilce davranıp ailemi yalnızlığa mahkum etmek istemem. Sonuçta hem manevi hem de cinsel anlamda kişilerin ihtiyaçları var.
Eğer evlenecekleri kişiler iyi kişilerse, görüşmemize engel olmayacaklarsa ve onları değiştirmeyeceklerse, olumlu bakarım. Beraberken mutsuz olacaklarına, yeni eşleriyle mutlu olsunlar. Çocukları olarak içten içe bunu istememem, onların mutluluğundan daha önemli değil benim için.
benim Babam öldükten sonra annemin yanlizligi benim kalbimi cok kriiyordu. devamli düsünüyordum bana birsey olursa o yapayanliz kalmaya hakki var midir diye? cünkü aynisini annem benim icin düsünürdü. bu evladim ben olmazsam yapayanliz kalmasin mutlu olsun derdi. annem birini buldugunda bana anlatti ve ben gözlerinin icindeki parlakligi hic unutmadim. hata ayni odada yatardim annemle. evlen diyen ben oldum ve o zamanlari 6 yasindaydim. iyikide evlen demisim. malesef adam hayirsiz cikti fakat annem keskelere girmedi. simdi yine gelip evlencem dese ben onun arkasindayim cünkü bir genc kizlik hayalli vardi. onunda hakki var sevip sevilmeye ama busefer daha uzun tanissinlar etrafa sorup sorusturmak gerek. bir bekar kizi bir insan nasil arastrip öyle veriyorsa anneye ve tabiki babaya da destek cikmliyiz. yanlizlik Allaha mahsuzdur. yaziktir kendilerimizi onlarin yerine koyalim. tabi tekrar camasir bulasik oydu buydu kaldirabilceklerse :) yanlizliga alisan ebeveynler zorlanir ayni yeni evlenmis daha önce bekar olan kisiler gibi
Böyle bir durum yaşarsam nasıl düşünürdüm Yaşamadığım için şu an Oo düşüncede değilim sadece tahmin yoluyla ilerlersem belli bir yaşa gelmişim bir yerden sonra aileye bağlılığım olmayacak zaten kendi Yaşantımı kuracağım
Evet anne babadır aile ortamıdır herkes ister böyle bir şeyi ama bu gerçekten bozulmuşsa aradaki sevgi saygı güven bitmişse ve bu ilişki devam ettikçe iki tarafı da yıpratiyorsa bu ilişki bitmeli Herkes kendi yaşantısını kurabilir bu annem de olsa Babam da olsa kişinin kendi Özgür iradesidir buna saygı duyarım hiçbir şekilde tepki koymam ama her iki tarafında kendini belli bir iyileştirme sürecinden sonra bu gibi şeylere atılmasını tercih ederim yani belli bir süreden sonra olabilir Tabii ki karşı çıkmam ama daha sağlıklı düşünmesi için kendisine zaman tanımasını söylerim
Aynı evde yaşamayacaksak sorun etmem. Sanırım bu benim başıma gelirse ne olur diye hiç düşünmedim şu an bi kendimi yoklayınca benim açımdan bunu kabul etmenin çok zor olacağı kanısına vardım.
Ne annemi ne de yaşasaydı babamı başka bir insanla paylaşmazdım. Gözüm görmediği müddetçe dediğim gibi sorun etmezdim.
Tabii ki olumlu bakarım. Bir kere her şeyden önce onların hayatına böyle büyük bir kararda müdahil olmam çok yanlış olur. Ayrıca da sonuçta beraber yaşlanmicaz ben de okuyup gidicem ya da evlenicem herhangi birinin yalnız kalmasını istemem. Ama diğer yandan yalnız kalmasını istemem diye de illa evlensin de değil tabii. Eğer yanında mutlu olduğu onu seven biriyle tanışırsa neden olmasın.
Kendimde karışma hakkını görmüyorum önemli olan onların mutlu olacağına inandığı yolu seçmeleri. Zaten hepimiz kendi yolunu çizip ona göre hayatlar kurduğumuz yaştayız artık. Ben mesafeli ve soğuk kalırım hemen benimseyemem yeni durumu normal olarak.
O mutlu olacaksa ve doğru insan olduğundan eminse karşı çıkmam.. Sonuçta bu hayata hepimiz bir kez geliyoruz ve anne babalarımızın yaşam haklarını kısıtlamak gibi bir hakkımız olduğunu düşünmüyorum.. Keyifli günler..
Yaşadım bu durumu çok zor bir şey. Yani o kadar istiyorsun ki anne ve babanı beraber görmek, onlarla uyumak. Ama ayrılıyorlar tabiki bundan doğal bir şey yok ama olan çocuklara oluyor, onlar evleniyor ama çocuklar çaresiz ve sevgiden mahrum büyüyorlar, tıpkı benim gibi...
Çok üzülürüm ama yapacak bir şey yok. Başıma gelme ihtimali çok düşük neyse ki. İnşallah yaşamam bu olasılığı. Annem ve babamın sadece birbirleriyle evli kalmalarını isterim, bir yabancının hayatımıza dahil olmasını istemem
Saygı her şeyden önce gelir benim için ve söz konusu ailemin mutluluğuysa her sayı yaparım, evlenmelerini istemem ama her en kadar babam / anne olsa da bir şey diyemem çünkü bu onların hayatları, karışmaya hakkım yok
Olumsuz bakarım içten içe istemem hatta çok üzülürüm kabullenmekte zorlanırım fakat engel olmam herkesin kendi seçimi kendi hayatı bu şekilde mutlu olucaksa eğer onun adına zmanla belki sevinebilirim 🤷🏻♀️
Görsel iyi ama konuyla alakalı olmamış... Soruya gelince elbette aileye bir başkasının girmesi biraz zorlar çocukları. Ama uygun bir seçim ebeveynlerin de çocukların da hayrına olur. Kimse bir diğeri mutsuzken tek başına mutlu olamaz.
Valla Babam öleli epey oldu kurban, anamda tekrar evlenemeyecek kadar yaşlıydı. Zaten eski insankar akıllarına da gelmez. O yüzden yüz yüze gelmediğim bir mevzu da kesin konuşmak istemiyorum.
Ben ne aşklar duydum, hemde hikaye değil gerçek, kadın evlenmiş ve kocası 10 sene sonra ölmüş, kadın 5 çocuğu büyütmüş kendi 75 yaşına gelmiş ve bu yaşına kadar kim kapısına " eğer istersen sana uygun bi eş bulalım " diye geldiyse geri çevirmiş
Eskide var ne var derler ya doğru diyorlar işte, eski aşklar başka, şimdi bahane hazır aa benim hayatım benim yangım jzjwjdj
Hiç birini seçemedim çünkü şartlara göre değişır. Çocuk varsa evlilik olmamalı. Tanıdığın gibi biri çikmazsa faturası ağır olur. Onun dışında çocuklar yetişkinse artık ebeveynlerden bağimsızsa evlenebilirler.
Bana çocukken sorsan istemezdim bende ayrıldım oğlum evlen anne diyor. Ama onun için çok seciciyim. zaten evlilikte çok mantıklı değil bu saatten sonra
Aşk İlişkileri 
YKS2026 
Gündem 
Dünya Kupası 
Güzellik & Bakım 
Alışveriş & Hediyeler 
Kızlar Bir Adım Öne 
Tatil & Seyahat 
Arabalar 
Astroloji & Burçlar 
Eğitim & Kariyer 
Gamer 
Moda & Stil 
Spor 
Evcil Hayvanlar 
Müzik & Etkinlik 
Kültür & Sanat 
Para & Ekonomi 
Magazin 
Diziler & Filmler 
Cilt Bakım 
Kişilik & Karakter 
Saç Bakım 
Çocuk & Ebeveyn 
Yeme & İçme 
Cinsel Yaşam 
İnternet & Teknoloji 
Ev & Yaşam 
Özel Günler & Hijyen 
Aile & Toplum 
Diyet & Beslenme 
Sağlık 
Diğer 
