Ailem beni sevmiyor, ne yapmalıyım?

İlk çocuksun demek, Genelde ilk çocukların durumları böyle olur. Zamanla aşılıyor. Ortanca kardeşimde aynısını bana yapardı, bende ilk çocuğum bu arada. Bir şey olunca hemen şikayet ederdi, yalan olup olmasın her şeyi yapardı sonra bir gün böyle yaptığında onu uyardım yalnız kalacaksın böyle yaparak yapma tabi dinlemedi. Daha sonra 3. kardeşim doğdu bu ortanca ile birilik olup bana oynamaya başladırlar. Oysa ben onlara abilik yapmaya çalıştıkça olmadı. Hep hissediyorum annem babamın sevgisi bunların üzerinde ve dışlanmış gibi hissediyorum. Aslın da bakılırsan ben çocukluk yaşamadım doğduğum yıllar teknolojinin yaygın olmadığı zamandı. Hatta erkek doğacağımı da bilmiyorlardı hep kız bekliyorlardı beni. Belki de ailem tarafından sevgiden yoksun kalmam bu idi veya onların çocuk olmaları idi. Çünkü gençken ben doğdum. Neyse kardeşlerim her bir oyunda beni dışladılar. Annem babam kardeşlerime vermiş olduğu fırsatları bana vermediler. Beni hep kısıtlayıp döverek büyüttüler ama kardeşlerime imkan verilip şımartılarak büyüdüler. Sonra 18 yaşında iken bir kız kardeşim daha oldu. Ama ben bunu hiç kabul edemedim çünkü annem bana doğacağını bile söylemedi bende zaten ilk 7 ay kardeşimin yanına hiç gitmedim. Çünkü öteki kardeşlerime iyi davrandım da ne oldu aynı nankörlüğü göreceğimi düşündüm ama sonra abilik yüreği işte gittim ve elimden geldiği kadar yanında oldum fakat aynı durum oldu ona kötü davranan abilerini bana tercih etti. Acaba dedim neden?
Sonra tabi zaman geçtikçe insan büyüyor ve kendimi eğitmeye karar verdim duygu yönünden ve kendime güvenlik duvarı ördüm. Artık şöyle yapıyorum annem veya babam bilmeden de olsa tavırlarından ötürü kardeşlerimi kullanarak beni kıskandırıyorsa ben nasıl acı çekiyorsam aynı o şekilde çektirmeye başladım. Yaşımın vermiş olduğu büyüklükle o dayaklar artık yok. Annemin zayflığını biliyorum aynı şekilde kardeşlerimin de ondan ötürü o zayıflıklarınla vurup ağlatmaya başladım ve hiç pişman değilim. Çünkü açıklamasını da yapıyorum şu nedenden ötürü böyle yaptım diye. Daha temkinli hareketler etmeye başladı. O dedikoducu kardeşim yani ortanca kardeşim bir gün ben ailemden gizli bir şey yaptım ama kendi şahsıma tabi kardeşim bunu öğrendi beni tehdit etmeye başladı bana bunları yaparsam demem diye bende merak etme ben derim ama onu sana yapmam ve bundan sonra kardeşim çok dikkatli ol dedim ve gittim dedim ben bunu yaptım o zaman küçüğüm 16 yaşındayım tabi güzel kızılcık sobası yemiştim. Ama ortanca kardeşime unutamayacağı derslerde verdim onun da gizli yaptığı şeyler vardı hatta bir gün dedim ki ona seni dövmediğim halde anneme beni dövdü dedin ve sayende iyi dayak yiyip dışarı çıkma cezası aldım 1 hafta demiştim bunu sana ödeteceğim dedim. Ve bir gün köye gittik babaneme kardeşim bana taş attı dedim ve babanemde kardeşimi bir dövdü anlatamam sonra karşısına geçip nasıl oluyormuş yalan yere şikayet etmek deyince özür diledi ama bir daha da bana bulaşmadı.
üçüncü olan kardeşimde çok acıtasyon yapan birisiydi sürekli duygusal sömürü yapar dünya kadar para alır işini görürdü tam bir şımarıktı, ben para isterdim ödev için vermezlerdi o abur cubur isterdi hemen anında alınırdı. Bu bende çok pis yara etmiştir ve ailemden hiç bir şekilde bir daha para istemedim. Fakat şu an bile kardeşimin borçlarını ödüyorlar :))) Çok büyük zevk alıyorum iyi oldu onlara çeksinler daha peter olsunlar sağlıklı oldukları sürece...
En küçük kız kardeşimde iki abisini benden üstün tutmaya devam ediyor o da çıkarcı ve yağcı olduğu için açık açık anlattım ve sınır koydum bana gerçek sevgiyle gelmediğin sürece gelme diye gelmiyorsa zaten...
anlayacağın kardeşlerim için elimden geleni yaptım ama anne ve babamda suç var onlarda değil bize aynı sevgiyi verseydi emin ol böyle olmazdı. Onun için çocukluk psikolojisi çok önemlidir. Ve şu an bile yeni evlenen arkadaşlarıma bunu anlatır dikkatli ve eşit olmalarını istiyorum...
Onun için seni çok iyi anlıyorum bunun tedavisi yok kardeşlerin değişmeyecektir değişen sen olacaksın ve bu şekilde üzülmemeye çalışacaksın ve kişiliğini oluşturmaya başlayacaksın.
annen baban daha değişmeyecek çünkü onlarda öyle gördüğü için, bırak onları kendini düşün ama bu şu değil onlara destek olma demiyorum tabi ki ol ama kendini yıpratma, hayat senin hayatın...

Son olarak:
Bir gün yaşım 24 bir firmada çalışıyorum aldığım para 3bin tl anne babamın borcu var kredi banka vs onları ödüyorum onların yanında elektirik suyu da ödüyorum bana 100 tl ya kalıyor ya kalmıyor bir gün babamdan annem de orda 15 bin tl istedim okumak için özelden mühendislik için, baba dedim kredi çekip 15 bin tl verirmisin bana benim çalıştığım para hep size gidiyor nasıl borçlarınızı ödüyorsam bunu da öderim dedim, babam annemin yanında git kendi kredini kendin çek benim sana vereceğim para yok dedi ve annem de baban doğru diyor dedi ve çok dokundu bu bana. Haklısınız dedim özür dilerim ve bir daha para istemedim ama vermeye devam ettim 52 bin tl lik borçlarını kapadım.
Bir gün ne oldu biliyor musun?
O üçüncü olan erkek kardeşim borç yapmış 43 bin tl lik bunu öğrendiler kardeşim zor durumdaymış bana o 15 bin tl vermeyin aile o parayı direk verdiler kredi çekerek ve dedim ki onlara daha peter olursunuz inşallah ben sizden 15 bin tl istedim demediğinizi bırakmadınız ama o sizin oğlunuz ya ödersiniz helal size. O kapattığım borçları var ya hiç olmamış gibi arttı borç bataklığına girdiler yine umurumda mı değil hemde hiç değil. Hala diyorum hastalıkta sağlıkta sizin yanınızdayım ama borcunuza ortak değilim hapislik olsanız bile benden size yardım gelmez. O sevdiğiniz çocuklarınız yardım etsin dedim...
bazı insanlar çok kaddar olduğumu düşünüyorlar ama yaşadıklarımı ben biliyorum bu aile beni sömürdü ve artık izin vermiyorum ve sende sakın bu duruma düşme sakın...

Kusura bakma uzun yazdım konu aynı olunca tutamadım kendimi :)