Sürekli geçmişi özlemek, hayatın evrelerini kavrayamamak ve ayak uyduramamak sorunum?

Teşekkür ederim. inşallah uzunca enine boyuna tartışılır. benim istediğim de bu zaten :)

aynen öyle...bu konuda o kadar ümitsiz ve çaresiz durumdayım ki. bu sitenin yapısına uymamasına rağmen buraya bile sordum yani o derece.

hiç cevap verilmemiş olmasına tercih ederim ben yine de. insan duvara karşı bile konuşsa en azından yankı yapmasını bekler.

Hayatın olması gereken evreleri belki hayatı monotonlaştırıyor. okula gitmek çalışmak evlenmek falan gibi şeyler. ne dersin? insan çalışmadan ve evlenmeden de yaşayamıyor pek. o da bir çelişki.

Galiba yaş ilerledikçe ya da hayalkırıklığına uğradıkça gençlikteki azim, hırs kararlılık da kayboluyor insanda. o yüzden savaşamıyoruz. çocukken mesela çocuk olmaktı en büyük derdimiz. hepimiz 18 yaşında olmayı beklerdik. belirlediğimiz hedefin herşey olmadığını görüp anlayınca hayalkırıklığı oluyor.

sanırım hayattaki hedeflerimizi gözümüzde çok büyütüyoruz. ulaşınca da "bu muymuş" diyoruz. çünkü hedefe ulaşmadan önce o hedef bizim için sanki"herşey" miş gibi görünüyor. az önceki örneğimdeki gibi. çocukken hepimiz özgür bireyler olabilmek için 18 yaşına girmeyi özlemle beklemiştik. sonra anladık ki bütün sorun sadece aile ve yaş baskısı değilmiş.Yani dünya görüşümüz dar ve hedeflerimiz çok büyük oluyor.

teşekkür ederim. inşallah tartışmamıza başkaları da katılır da aklımıza gelmeyen bir fikir kaparız. Haklısın, çoğu kişisel gelişim kitabı da hep şunu yapın bunu edin mutlu olun falan der ancak bunu nasıl başarabileceğimizi açıklamakta aciz kalırlar veya kendi hayat hikayelerini anlatırlar. o yüzden bu laflar bize nasihat gibi geliyor. detaya inilmiyor.

son dediğinizi anlayamadım biraz açar mısınız?

yanlış anlamak değil de prensip olarak kimseyle birebir iletişime girmiyorum burada. Bu yüzden çok hesap kapatıp açmak zorunda kaldım. Bu soru üzerinden konuşabiliriz isterseniz. ya da başka bir soru açtığımda mutlaka tanırsınız. benzer şeyler soruyorum çünkü. sizce de uygunsa tabi.

Anlıyorum. zaten bir süre sonra bu soru güncelliğini yitireceği için ve sadece senin cevabın altına yeni cevap yazacağım için başkasına güncelleme bildirimi gidemez yani birnevi özel mesajlaşma gibi olur zaten. istediğiniz zaman bu sayfadan ulaşabilirsiniz bana.

aynen ben de öyleyim. birçok kişi de aynı durumda eminim.

belki hayatın kendisi kendini aramak olabilir. ölüm de belki insanın kendini bulduğu noktadır olamaz mı? 70-80 yaşına gelmiş insanın da kendini bulduğunu görmüş değilim :)

evet. hani demiştin ya insanlar zevk ve eğlence konularını konuşmayı seviyor diye. işte sebebi bu. hataları gerçekleri görmezden gelebilme öteleme çabası. böylelikle geçici olarak üstü örtülüyor sorunu halının altına süpürmüş oluyorlar

insan olarak inşallah öyle hatalara düşmeyiz. Bir bayan olarak geçmişte benim de benzer bir hatam olmuştu. Ben asla yapmam demek büyük konuşmak olur. Hataların yapılmayacağını veya tekrarlanmayacağını ummaktan başka çare yok.

haklısın.. ve mümkünse tekrarlamamak.

evet bu eksiklik veya fazlalık sonucu içimizde kapatamadığımız hesaplar olmalı. Demek ki kendimizi ya alacaklı ya da borçlu hissediyoruz. Hani vicdan muhasebesi derler ya o işte.

doğru.Vicdan aynı zamanda senin doğru mu yaptığını yanlış mı yaptığının da göstergesi oluyor. için rahatsa yapılanlar doğru demektir.içinde sıkıntı varsa bir yanlış var demektir. ama insan bazen bir hatası veya suçu yüzünden değil de birşeyleri olması gerektiği zamanda ifade edemeyince de kötü hissediyor. yani birnevi itiraf edemeyince.

evet o tarz sorulardan ben de çok rahatsız oluyorum. insanlık ve dünya nereye gidiyor diye iç daralması yaşıyorum. Neyse ki site yenilenince filtre sistemi koydular. belki artık ben görmüyorum ama gerçek değişmiyor. Devekuşu gibi başını kuma gömmüş oluyorsun.

yani buraya toplumdaki değişimi gözlemleyip analiz edebilmek için mi üye oldunuz? Toplumun geldiği son nokta açıkca ortada zaten. Ben de buraya çaresizlikten ve hala bir parça ümidim olmasından üye oldum. çünkü insanın kafasındaki sorular bitmiyor. siteyi tamamen bırakamıyorum arada düzgün cevaplar gelebilir ihtimaliyle.

Bu sormuş olduğum sorunun cevabını düşüne düşüne buldum galiba..Bakalım siz de aynı fikirde olacak mısınız merak ediyorum. Bence geçmişe bu kadar takılmamızın nedeni, zamanla geçmişe ait olan kötü şeylerin aklımızından siliniyor olması. Bu yüzden geçmiş zamanları sanki harika zamanlarmış gibi hatırlıyoruz. Yani geçmişi iyisiyle kötüsüyle değil sadece iyisiyle hatırlamaya başlıyoruz. Oysa beynimiz geçmişteki kötü acıları zamanla siliyor yani birnevi savunma mekanizması gibi. Mesela askerlik anılarını savaş anılarını harika şeylermiş gibi zevkle anlatan amcalarımız dedelerimizi düşüncek olursan, adamın anlattığı şey savaş, ama adam övünerek ve zevkle anlatıyor mesela. Hatta o günlere geri dönmek istiyor nerde o eski günler diye. Aslında kim savaş yıllarına geri dönmek ister ki normal bir düşünceye göre. öyle değil mi?

o yüzden şu yapılabilir. Geçmiş dönemleri eğer çok harikaymış gibi hatırlayıp bugünümüze kahrediyorsak. Geçmişin güzelliklerine takılmak yerine unuttuğumuz kötü yanlarını zihnimizi zorlayıp kendimize hatırlatmamız gerekli. Örneğin çocukluk dönemi güzeldi belki ama anne babamızdan az dayak ve azar görmedik mi mesela? bunlar mıydı o harika şeyler?